MIROV BERHEMA NÊVENGA TÊDE DIJÎ YE

                                                                       Delîla ya me…

          Girê Andok wekî li ser daristaneke kipkesk rûniştî bû. Girên girêdayî wê û dirêjahiya wêde jî wisa bû. Me di cihekî ku  jêre dihat gotin 15’ê Tebax di  kendala girê bi daristande lê qonax vegirtîbû. Daristan pir dinav hevde bû. Biqasî ku dixwazî nikarî hêsan têde bimeşî. Cihên ku darên piçûk ên hişk girtiye di demek nêzde vedibe. Ji bo pêdîviyên xwarin û çayê tê bikaranîn. Darên ter (şil) nayê bikaranîn. Ji ber ku ew parêzgehên me bûn. Heya ku ew hebin wê darên zûwa jî hebe. Taximek hevalên jin jî hatibûn qada ku em têde. Navbera me ne nêzîk bû ne jî dûr bû. Dûr nedibû, ji ber pirsgirêkên ewlekariyê hebû. Divir de bêdeng bûn serwer bû. Dinava bêdeng bûnê de me karê xwe birêve dibir. Ji bo şev ev qaîde zêdetir derbas dibû. Piştî keşfa roj carna qerebalixiya me çêdibû. Herî cihê xweş yê di kendal de me dinavbera xwede parve kiribû. Ew nêzîktirê avê bûn. Gava dibêjim nêzîk bûn, ne ku em dûrî av bûn. Ji ber ku dûr bûna dinavbera me de hema hema bi avê ra wekhev e. Ango me coxrafya baş girtibû. Me ne li gorê pêdiviyan xwe bicîh dikir, di serî de li gorî ewlekarî û li gel vê jî pêşwazî kirina pêdiviyan bicîh dibûn. Gava dibêjim ewlekarî ne tê wê wateyê ku xwe divêşirin. Di heman demê de li hember ji derve talûkeyên û tiştên ku nayên hêvîkirin. Bi kûrtahî di kûrahiya çiya yan de jî girekî de mayîn, di wir de bûyîna qetekî wê. Piştî demek û şûnde êdî candarên din jî fêrî te dibin. Me tev bihevre ewlekariya xwe parve dikir. Gava dengê çûk an ji nişka ve qût bû yan jî ji nişka ve firiyan ev, tê wateya ku bi talûkeyek hesiyane. Bihîstina dengê wan, dîtin, pêhesîn û di vê ku bi awayek xwezayî tu li wan temaşe bikî. Ji wêna ye ku dinava daristanê de bêdeng bûn û bideng bûna ku xwezayî heyî bi lihevhatinek tê dîtin. Dengdan û qerebalixiya ku di hawirdora wê de heye her livînekî û yan jî dengek bi baldariyek re temaşekirin, têgihiştin û têxwastin ku were pêhesîn. Ji xwe tu jî hertimî amadeyî. Dinava heman fikar, pêhesî û tedbîr an de yî.   

          Di sibehekî havînê de em hemû şiyarin û dinava amadekariya karên rojanedene. Ji nişkave ji cihê hevalên keç têde diman dengê qîr ek hat. Hema min çek rakir û berbi wan ve beziyam. Ji xwe nêzîk bûn. Tişta destpêkê ket çavê min, hertişt di hewayek asayî de bû. Bi awayek matmayî ez nêz bûm. Min destûr xwest. Du hevalên keç ên li ser piyan hebûn. Yên din di derdor de rûniştibûn. Wekî dizanîn ez ji boy çi çûbûm. Ji yên ku li ser piyan yek jî piçek şerm dikir, rûyê wê piçek sor bûbû. Min bi awayek hêdî pirs kir, qey heval tiştek bû? Heval kenîn û got in na. Tenê di hinek wextên rojê ên guncav de em perwerdeya qeretê dibînin, bivî awayî pirsa min bersîv andin. Ew pêhesiyan ez tênegihiştime û wisa berdewam kirin, “hevala Delîla qeretevan e. Me jî fêr dike. Ew qîra ku hat avêtin jî ew bû” dan diyarkirin. Min li Delîla nêrî, dizanî ez çi dihizirim û ket navber:

          “Di encama konsantre bûnê de min ji nişkave qîr kir. Di rastiyê de min vêna dîqat dikir. Ev carayeke dibe. Ji vêna şûnde ezê dûbare nekim” bersîv da. Ji fêrbûna wan a qeretêre ez kêfxweş bûbûm. Di wê navberê de hevalên din jî hatibûn nêzîkê me. Me li ser piyan hinek sohbet kir.

Delîla;

“ Di rastiyê de gava konsantre çêdibe ew qîra tê zanîn dibe. Em çibikin ji ber şert û merc an em neçarin ku xwe hinek bişidînin. Dema wisa jî dibe ew dersên ku ez didim hinek lewaz dimîne. Ez nikarim xwe tam bidimê. Dema mirov xwe nediyê nabe” got. Dema min pirsî, min berê nedizanî ku tu qeretê dizanî;

Da diyarkirin ku “ min berê digot kêrî tiştek nayê. Pişt re min dît ku li vir ji mirov re pêwîst dike. Min ji hevalên keç re teknîka şerê nêzîk qismek fêr kir.”

          Rewş hatibû fêm kirin. Lê çi hebû ku gava ew qîr hatibû avêtin di xwezayê de herî helwestekî xweşnedîtinî çênebû bû. Wê demê candarên ku di derdor de jî ji berê ku em bizanin ew jî dizanîn ku ew deng û tiştên qewîmîne netalûkeye. Rastî ev e.

          Pişt re, li piştî demekî dirêj min wêna di xebatên çandê de dît. Min jê pirsî tu çi dikî. Ez şaş mabûm. Min peywendiya wê bi xebatên çandê re çênekir. Hevalên li gel wê dan diyarkirin ku di koma mûzîkê de cîh digre. Di wê kêliyê de bersîv nedabû. Min pirsî çawa tu lêdixî, yan jî dibêjî. Heval got in, “ dengê wê xweşe, dibêje”. Min got ji kengê ve tu distirî, min qet nedizanî. Xeberê min jê hebû ku tu qeretevanbû, lê min nedizanî tu hunermendî.

          Got, “ min wê demê jî distira”. “ Lê me dinavbera xwede distira.” Raste wê demê derfetekî me yê wisa çênebû bû. Hertimî ji ber kar em li gel hev nediman. Li piştî demek dirêj ji wan xebatan cuda bûbû. Dema min wêna carekdin dît min got, tu çima naçî xebatên çandê, ji bo me qadek girîng e.

          Ew got, “ na“. “ez carekdin liwir venagerim.” 

          Ango te niha mûzîkê berda? “na min berneda ye.” Yanî çawa min got;

“ Niha cihê ku ez lê dimînim têde aram im. Mirov bi nêvenga ku têde dimîne re yan pêşdikev, yan jî xilas dibe.” Ez tênegihiştibûm.

          “ Nêvenga gerîla min zêdetir pêşdixîne. Hinek nêveng hene ku mirov pêş naxînin. Lewaziyên mirov bihêztir dikin”.

          Dema ku van tiştan di got çavê wê tijî av bûbû. Ew pêvajo jî demên ku dixwestin tevgera me ji hindir de hilweşînin bû. Ez wêna baş nasdikim. Şervanekê baş bû. Çavnetirs bû. Bicoş û zîrek bû. Hertimî dinava tevgerê de bû û vale nedisekinî. Zêde guh nedida derdor. Karekî dihate xwestin dikir. Pirsgirêke kî wê a derdor wê çi bihizire, çawa fêm bike nedibû. Ez bawer dikim ku divan mijaran de pirsgirêk hatibûn jiyîn. Min jêre got carekdin li ser xebatên çandê bihizire. Lê pir bibiryar bû.

          “ Ez dest ji mûzîkê bernadim. Lê nedi çandê de” diyar kir. “ Nêvenga gerîla hîn xweştire . Ez xwe li wir de dibînim. Şert û mercên pêkanînê hîn zêdetir e”.

          Min got rast e. Lê ger mirovek bixwaze dikare li gelek cihan vêna bike. Got, “ na “.

          “Ji bo ku mirov di asteyek wisa de be wext pêwîst e. Ji bo min jî herî a baş gerîla ye got… ezê herim Andokê. Min bêriya wêderê kiriye. Hewaya wan deran cudabû.” Got, Tu dizanî.

          Tam jî aliyê min ê lewaz girtibû. Dizanî ku gava behsa Andokê bike, ez tiştek nabêjim. Andok, qadekî xweş ê dinavbera Amed û Garzan de ye. Ji xwe daristana Amed û Garzan a mazî û berû ji xwere kiribû rûber. Çavê wê li wan deran bû. Hişê wê jî li wan deran bû. Belku jî qet guhdarî min nekiribû. Gotibû teqez ez wê herim wir.

          “ Li wir mirov hîn azadtir e. Mirov zêdetir aram e. Mirov di nêvenga gerîla de bixwebxwere ye0 Li wan deran nakokî bi tirsonektî nîne.” Di got.

          Me çend caran hev dîtibû. Min hertimî dubare kir. Ew hertimî înat kir.

          “ Ezê mûzîkê jî bikim, gerîlatiyê jî. Wê herdu jî çêbibe…”

          Piştî em ji hev qûtbûn peyvên ku dinavbera mede ma ev bû. Êdî derfeta me ya hevdîtine çênebû.

                                                                                      TÎMUR FÎDAN