PKK WÊ Bİ DİLPAKİYA XWE DAKEVE ‘DEŞT A RAST’

      Her roj bi nûçe û manşetên wekî ‘ çenber di derdora PKK’ê de teng dibe’, ‘dawiya destpêkê hatiye’, ‘ di encam de darbeya dawî hat’  hema hema qiyametê radikin. Qilqila felaketê têkirin. Organên weşan û çapemeniya Tirk tev bomberdimanekî şerê psîkolojîk dikin. Behsa ‘plansaziyên’ pir mezin û dorfireh tê kirin. Dibêjin pakêtên veşartî yên kes nizane hene. Ger li tiştê tê peyvîn were temaşekirin ango were guhdar kirin PKK, meh û rojên xwe ên dawî jiyan dike. Êdî ev car xelasî nîne! Yan wê PKK çek berde, bê şert û merc  radest bibe, yan wê belayên pir mezin ên werin serî wî di serî de bipejirîne. Tê peyvîn “ tekela nûneriya pirsgirêka Kurd, di hevkêşeya navneteweyî û herêmî de wê ji PKK’ê re neyê naskirin”.

       Li zarê (görünüşte) tiştên tên mûnaqeşe kirin pir zêde xerap xuya nakin. Dewleta Tirk hemû hevalbend (mutefik) xwe xistiye tevgerê. DYE, İraq, Rêveberiya Kurd a li Başûr û wekî YE yên bi pirsgirêkê re eleqeder di yekitiyekî gotin de heman koroyê parvedikin. Îran û Suriye jî hîn zûde tevlî vê koroyê bûne. Tê gotin “ divê êdî PKK çek an bêdeng bike û radest bibe”. Gişt heman stranê distirin.

      Pirs a çawa hat vê xalê û ev plansaziya nû ya dewleta Tirk tevahî hêza xwe ji bo wê xistiye tevgerê jî mijarekî cuda ya munaqişe û nirxandinê ye. Em dê zêde li ser vê mijarê nesekinin. Mijara bingehîn a em li ser bisekinin wê ev be: wekî tê angaşt kirin birastî jî PKK dilpakiya xwe a dawî dijî? PKK wê tune bibe? Qey! berxwedaniya PKK’ê berxwedaniyek were tune kirin e? Ev tune kirin di kîjan şert an de û wê çawa pêk bê?

      Wekî tê zanîn, bi tune kirina PKK’ê ve eleqeder herî kem ji 1970’an ve em neçar dimînin heman stranê her sal guhdar bikin. Ev qas gotineke em fêr bûneye ku êdî kes jê bawer nake. Ji ber di vê salvegera PKK’ê a 30’de ku em di van rojan de ketinê de, di nava van 30’lan de herî mijûlahiyek dewleta Tirk biç bûyera tune kirina PKK’ê ve bûye. Ew operasyonên mezin ên balyoz, malaştin, operasyonên aramiyê, tevgeriya paqij kirinê yên di dema Evren de qet ji bîr neçûne. 72 saet, 24 roj, nizanim ew temenên çend meh jêre hatin dayîn hertimî bi fiyasko encambûn. Zagonên awarte ên neasayî, zagona pîşmaniyê, artêşa taybet, kuştinên faîlên xwe nediyar ketin tevgerê. Pirek ji van di dema Ozal’de pêkhatin. Ji çar hezaran zêdetir gund hatin vale kirin.

       Bi milyanan mirov hatin koçber kirin. DYE û NATO ketin dewrê. Di tevahiya cîhanê de terorîstiya PKK’ê hate îlan kirin. Di dema Çîler-Gureş de şer hîn dijwartir bû. Di navbera salên 1990–2000 bi hêzeke mezin ê50–100 artêşêre bi wan operasyonên mezin Kurdistan tev weke ji nû de hate îşgal kirin.

       Ev pêvajoya weke şerê ketî giran (düşük yoğunluklu) dihat pênasekirin, di sala 1999 de bi dîl girtina Rêbertiya Gelê Kurd re gihişt qonaxek nû. Bi vê  re manşetên wekî ‘dawiya raperenîk’ hat, hatin avêtin. Ji bo belav bûn û tune bûna PKK’ê jî nirxandinên mîsoger hatin kirin û ketin nav hêviyên wisa. Pêvajoya agirbestekî bênavber a şeş sal an, hewldanên ji bo çareserî bi rêyên aştî demokratîk re çêbibin û paradîgmaya nû ya hate pêşxistin, ji aliyê dewletê ve hate îstîsmar kirin û xwestin xwelî bavêjîn ser serê pirsgirêkê. Bi polîtîkaya  ‘berde bila dirêj bibe, PKK tune bibe’ ve wisa hesibandin ku wê PKK ji hindir de birize û belav bibe. Çi heye ku hesap hev negirtin. Ji dîroka 1’ê Hêzîrana 2004’’ve pevçûn dîsa destpêkirin. Ev, pêşketinekî dewlet hêvî ne dikir û jêre neamade bû. Erdoganê ku li hember vê pêşketinê tengav bû, paş pêş hinek gotin kir û lêborîna xwe ji gelê Kurd xwest. Daxuya kirin “ ev pirsgirêk pirsgirêka min e”. Bi ronakbîran re civîn pêşxist. Bangawaziyên agirbestê kir. Ev jî derket holê ku ev taktîkekî mijûl kirinêye û lîstok e.                  

Bi kurtahî ev pêvajoya hate jiyîn tê zanîn. Sedema carekdin dubarekirina min, ji bo destnîşan kirina plansaziyên tune kirina PKK’ê çawa her sal wek kefa sabûnê dihele diçe bû. Niha heman neqaret bi tonekî pir zêde ji xwe nebawer tê berdewam kirin. Ancax ev car birastî jî  rewş hinek cudaye û taybetmendiyên nû nîşan dide. Ger em van taybetmendiyên nû destnîşan bikin, dewleta Tirk li piştî pir mijûlahî û bazariyan bi zorê karî hevgirtiyên xwe ên berê bîne li gel hev. Viya wekî polîtîkayek naskirina rêveberiya Kurd ên Başûr û DYE’yê re radest bûn û biç dayîna tawîzên mezin kir. Berdêla nepejirandina PKK’ê polîtîkaya Kurd ên noker ên nû pejirand. Xala duyemîn, bi rêbazên şerê psîkolojîk ên giran re vê wek serkeftinekî pêşkêşê civakê dike û ser rastiyan dipêçe. Bi hedef teng kirinê re di cerîbîne PKK’ê tenê bihêle. Ev şerê mijara gotinê bi rêbazên aliyê xwe yê siyasî, aborî, psîkolojîk giran e. Pêvajoyekî di nav de hîle, durûtî, demogojî, kirîn, taqîyeparêzî û hemû dek û dolap tê jiyîn e. Niha li zarê, şertên hindir û derve de leha dewleta Tirk tê xuyakirin. Ji bo darbeya dawî li PKK’ê bixe deste xwe mist dide û diranê xwe jî tûj dike. Li gorî xwe ev derfeta dawî ya ketiye destê wan naxwazin wenda bikin. Carekdin behsa plansazî û projeyan dikin, ji bo koka PKK’ê were kolandin.

Bi rastî jî ev gengaz e?

Em ferz bikin ku dewleta Tirk wekî dibêje û angaşt dike operasyon kir û bi herî hesabekî nebaş re 500 bila milîtanên PKK qetil bike! Di encam de dê PKK tune bibe? Dîsa em bêjin komekî PKK’yî ketin destê KT’yê de (TC), PKK dê tune bibe? Na! PKK hêzek î bi operasyonakî wisa re, bi girtina hindek rêveber an re, bi dorpêç kirinê re, bi tune kirina qad ek re xelas bibe û tune bibe nîne û ji bûyîna tevgerek wisa derketiye.

Mijara bingehîn a dewleta Tirk tênagehe ev e. Yan jî naxwaze têbigihe, bizane. Nêzî bîst hezar an şehîdên PKK’ê heye. Pir wendahiyên trajîk hene. Pir caran xeletiyên taktîk û heta yên stratejîk kiriye. Lê PKK li roxmê hemû şertên zehmet, wendahiyên trajîk û xeletiyan jî, hertimî wek hêzekî mezin û bi têkoşînekî cidî dayîna meşandin re  heyîna xwe domandiye û hatiye van roj an. Ji bo PKK herî bûyera giran û wendahî, dîl girtina Rêbertiye. Weke tevgerekî Rêbertiyê ji bo PKK’ê jî, rewşekî wek dîl girtina Rêbertî xeraptir nabe. Lê li gel vê jî ya herî girîng PKK kariye weke aktorekî li ser lingê xwe bisekine. PKK’ya ku li hember bûyera dîl girtina Rêbertiya xwe neşkest ango nehilweşiya, êdî hilweşîna wê negengaz e. Jixwe PKK, gihiştiye ceribandin û hêzekî bixwe li ser lingê xwe bisekine. Ji bo ev were fam kirin, divê taybetmendiya diyalektîka pêşketina PKK’ê baş têbigihî û bizanî. Hindek taybetmendiyên xweser ên berxwedaniya PKK’ê heye. Şertên ku vê berxwedaniyê diyar dikin wekî dîrokî, kombûnî (birikim), ceribandin û zanebûn pir pêşketiye. Niha ezê hewl bidim ku PKK çima tune nabe, ji propaxandekirinê wirdetir hîn bi şêweyekî gûncav hinek taybetmendiyên wî yên bingehehîn vekim.  

1-             Berê hertiştî, PKK ji ew tevgerên xelasiyên netewî yên klasîk ên em dizanin nîne. Ne miha qurbankirî ya di kevirê pêşkêşgehê de stûyê xwe ji qesabê xwe re dirêj kiriye ye jî. PKK xwe weke tevgereke gel birêxistin kiriye û  xwe bi şêweyekî ku ji kesê re nebe hedefekî nalive yan jî textikekî nîşanê, birêxistin kiriye. Wek avê dihereke her deverekê, her qabek dikevêyê rengê wê digre, lê tevgerekî hertimî wek xwe dimîne ye. PKK bi şêwe, tevger, wext û cihekî diyar ve bisînor nîne. Şêwazê jiyana azad a civakî û takekes e. Li kuderê û çawa jiyan kirin gengaz be wisa dijî û dizane tevbigere. Bûyerekî xweserê hinek kom û kes ên diyar jî nîne, jêderekî îlhamê ya ji bo tevahî civak û kes gûncav e. PKK li herderêye. Li her cihekî Kurd û mirov têdene PKK heye. Di be ku hûn tevahiya Qendîl tune bikin, lê PKK li Bakurê Kurdistanê de jî heye; hûn Bakur bêdeng bikin Başûr heye, Rojhilat heye, Başûrê Rojava heye, Ewrûpa heye, Rûsya heye. Ger hûn li çiyayan bixin, deşt û bajar hene. Li gorî ku negengaze hûn bi milyonan mirovên Kurd tune bikin, tune kirina PKK’ê jî negengaz e.

2-             PKK tê wateya mirovê azad yê derketina ji derveyê pergala dewletparêziya desthildar û xwe ji nû de avakirin e. Têkoşîna dîroka PKK’ê ne tenê ji bo Kurd an, ji bo mirovahiyê jî bûyerek û qezencekî pir girîng e.  PKK tenê weke şêwaza têkoşîna gelê Kurd derneketiye holê, xwedî pratîk û teoriyekî di asteya gerdûnî de wateya xwe îfade dike ye.  Di şêwazê PKK’ê de tenê qezenc kirin û wendakirin nîne, di şêwazê xwezayî a mirov bixwe de azad çêbûn û rastiya jiyînê heye. PKK tevgerekî di rewşekî ku nakeve nava dest û mist an de, nayê dorpêç ji kirin û çember kirine. Ji ber vê yekê PKK bê çare, neçar û bê alternatîf jî namîne. Derfetên bi rêxistin kirin û jiyanî kirina pergala xwe li her deverek û hertim dibîne. Coxrayayekî mûezem ê Kurdistanê heye. Ew coxraya ya ku gerîla têde bicîh bûye bi qasî mezin bûna welatekiye. Coxrafyaya çar parçeyan dikarin hev xwedî bikin. Di serî de li Ewrûpa de rêxistinekî dorfireh heye. Bi kurtahî, mewzî, derfet û kom bûyînekî ku PKK xwe bispêrêyê heye. Di her mijarekî de zanebûn û ronakbûn pêşketiye. Heger ev derfet li gorî armancên civakî û xeta têkoşîna Rêbertiyê were nirxandin, têkoşînekî bigihije sedsalan û bes bike jî,  dayîna xwe ya meşandin gengaz e.  

 Ev bi qandî rojaneye, stratejiyekî ew qas dem dirêje jî. Hêzekî mezin ê sebir kirin û li berxwedaniyê dixwaze. Berxwedaniya Xirıstiyanan a sêsedsal domand bibîrtîne. Divê weke şêwazê jiyanekî were pejirandin û xwe li gorî wê amade bike. Wisa wekî Mehmet Agar û hinek dibêjin ev ne pirsgirêka ‘ ji çiya daketina deşta rast e’. Kurd di dîroka xwe de hertimî weke gelê çiya tên zanîn. Çiya û gerîla şêwaza jiyana gelê Kurd e. Ferasetek wekî illeh ‘bila çareserî bibe, em ji çiya dakevin deşt an’ yan jî ‘ çareserî bû dê em dakevin bajar an’ nabe. Ev naşibe daketina deştê a eşqiyayekî jî. PKK di çiyayan de jî be, di deştê de jî be wê li gorî armancên xwe gûncav bijî. Ji bo paqij girtina deştê û rûmeta deştê were parastin di çiya de mayîn jiyaniye. Ji bo PKK ji çiya dakeve ne lezekî  xwe, ne jî mecbûriyetekî xwe heye. Divê viya ne PKK, divê dewleta Tirk bihizire. PKK li gorî armancên xwe jixwe xebatên xwe bi sebrekî mezin didin meşandin. PKK wê bi şêwazekî hêjayî tevgerên peyxamberan ên Rojhilata navîn, weke tevgerekî gerdûnî ya mirovahiyê mayîn û mezinbûna jiyan kirinê bide nîşandan.

Bê guman zehmetiyên jiyanê û têkoşînê hene. Ancax mezin bûna PKK’ê jî, dikare vîna van zehmetiyan derbas bike derxîne holê. Pêşketinên siyasî yên rojane yên derbejêr û derbejor (inişli çıkışlı), pirsgirêkên ku viya bixwe re derxistiye holê, zehmetî  li her derê û her timî heye. Tişta girîng pêşxistina dînamîzma bîrdozî, di pratîkte kêm xeletî kirin û afirîner bûn, bûyîne. Civaka nû, mirovê nû dinava ya kevin de bi jiyîn re pêknayê. Çi qas ji wê durbe dê ew qas jiyan û aramiyê bibîne. Dê ew qas pak bimîne û derfeta xwe gihandina ya nû derbixe holê. Di derketina hemû ol, felsefe û tarîqatan de ev rastî heye.  Ji dervey pergalê mayîn, pak mayîn, li ser yê nû bi azad hizirîn û li gorî dilê xwe kirin, qey! Ji xiyaneta deşta rast û qirêja wiya bizibil hîn bi rûmettir nîne ango bi nirxtir nîne? Mirovên ku di nav pergalê yan jî di bin wê de dijîn, nikarin hêza guhertina pergalê bidin nîşandan. Ev rastî dîroka PKK’ê jî pir îspat kiriye. PKK, ji ber modernîteya kapîtalîst di pileyek girîng de derbas kir û bi kevneşopiya berxwedana Rojhilata Navîn re girêdayî maye kariye orjînal bimîne, heya van roj an were. Înkarkerî, mîtîngerî, îşgal, asîmîlasyon û tiştê were hişê mirov çi qas têgeh û bûyer  êriş li ser mirov û azadiya wê dikin hebin û ev jî bi israr dixwazin bisepînin, di cihê wisa de karê PKK nabe. Bi navê aşitiyê jî daketina van cih an aşitiyê nayne. PKK ancax wê bi dilpakiyên xwe re dakevin van deran û dê viya bi vîna xwe ya azad bike.

3-             Helbet her tişt wekî li ser masê tê xîz kirin û plansaz kirin nabe. Kêr ser pişta hevsengên hêzên Rojhilata Navîn e.  Gava DYE û KT’yê vê stratejiyê derbasê jiyanê dikin dê hevseng û hêzên di herêmê de çawa û di kîjan asteyê de  bandor bibin, hîn ji niha de ji hev veqetandin ango zanîn pir zehmet e. Ji ber ev plansazî û stratejî tenê di şêwirin hêzên desthilatdar û yên di îxtîdarêdene, tê amadekirin. Tenê va dixin hesabê. Dema hevseng di cihê xwe de liviyan, wê hêzên desthilatdar çi qasî li ser gelê xwe bikarin çavdêriyê bidin çêkirin nayê zanîn. Û ji lewra jî di van plansazî û stratejiyan de mîsogere gelên herêmê ji dervey vê, tê hiştin. Bi mantiqeki emperyal û ji jor de dîkte dike kirasên ji herêmê re çêkirine dixwazin li gelên herêmê bikin. Hêz û tiştên ev bikin nexistine hesabê. Heger li pişt vê bomberdimana psîkolojîk operasyonekî şênber a eskerî yan jî darbeyekî cidî nebe, wê kar berovajî bizivire.  Wê gel fam bikin ku hatine xapandin û li hember yên van karan dikin baweriya xwe wenda bikin. Heger darbeyekî pir cidî hatibe plansaz kirin û bawer dikin dê encam bigrin, dibe ku beriya vê, ev bomberdimana psîkolojîk encam bigre. Lê em viya bidin xuya kirin ku niha ne hêza DYE, ne jî Tirkiye besê vê nake. Ji ber PKK hêzekî xwe di çiyayên Kurdistanê de dorifeh û kur bi mewzî kiriye. DYE heger li hember PKK’ê operasyoneke eskerî bike wê xeletiya dîrokê bike û dê wê demê kar tam tevlî hev bibin. Coxrafya ya ku PKK têde bi mewzî bûye bi şikeftên ew qas hişk û kur tijiye ku ji operayonên hewayî qet bandor nabe. Ji bo bejahî jî hêza DYE’yê bes nake. Hebe jî hêza eskerî ya DYE’yê ne di hêzeke di çiya de şer bikeye û li gorî wî jî nehatine perwerde kirin. Eskerên DYE ku niha li İraqê li dijî hêzên Îslamî xwe xistine pişt qeleyan de, kêliya derket ji bo hemû hêzên berxwedanvan dê bibe hedefeke vekirî. DYE kî PKK girtiye hember xwe,  dê ew hêrema Başûrê Kurdistanê ya di İraqê de tenê aram maye,  bêaram bike. PKK niha sînorên Başûrê Kurdistanê li hember Îranê û hêzên cuda yên Îslamî bi rewşa xweya xwezayî diparêze. Dema xwe ji van sînoran kişandin çêbû yan jî ji talûkeyên ji vî alî re kêliya çavê xwe girtin, dê ev der bibe İraq a Navîn û wê bizivire wek Kendavê. Wê herêm di rijeyek mezin de têkeve bin çavderiya Îranê.

           PKK ya ku li dijî DYE’yê têkoşîna gerîla dide, dê bibe hêza pêşeng û kişandinê di nava rêxistinên berxwedanê yên di Rojhilata Navîn de. Wekî wê hemû hêzên dijber DYE’ yê deriyê xwe ji PKK’ê re vekin, dê PKK jî, bi van hêzan re ji bo têkiliyê xwe paş nekşîne. PKK di rewşa xwe ya heyî de di nava refên xwe de gava ji pir netewên din milîtanan di nava xwe de di hewîne, wê demê dê zêdetir bibe rêxistina enternasyonal a herêmê û wê tenê li çiyayên Kurdistanê de nemîne. Wê deriyê xwe ji her hêzeke dixwaze şer bike û li berxwe bide re vekirî bi hêlê. Dema sempatiya Rêberê Gelê Kurd birêz A. Ocelan di nava Ereb an de û civakên herêmê de hildin dîqatê, dê şereke wiha PKK û bi rêz Ocelan hîn bi hêztir bike. Îran dê di vê mijarê de bêdeng nemîne. ji ber Îran baş dizane ku li pişt operasyona ser PKK’ê de hedefa bingehîn ew bixwe ye. ji ber wê yeke dê Îran bi her tiştî xwe ve alîkarî bide PKK’ê û wê bi PKK’ê re di heman ref an de cîh bigre.

Dema bandora PKK’ê li her çar parçeyên Kurdistan tê hizirîn dê şer li her çar parçeyên Kurdistanê belav bibe û wê hemû Kurd bi her tiştê xwe ve alîkariyekî çalak bidin PKK'. Wê ev şer tenê şerekî weke li hember PKK’ê were kirin na, weke şerek li hember tevahî gelê Kurd were dîtin û li gorî wê dê helwest were girtin.

          PKK bûye nirxekî dîrokî a mezin ji bo Gelê Kurd destjênayê berdan e. Pirtûka Mûsa a Tewratê de tê gotin, “ di dîrokê de ti peyxember qasî Mûsa ji gelê Îsraîlê re xizmet nekiriye”. Ger di nava mirovahî û dîrokî de mafê wê jêre were dayîn, weke heyînekî civakî-çandî yê civaka Yahûdiyan afirand Mûsa bû. Ji wê koletiya bê rehm a firawûnên Misirê civaka Yahûdiyan kişand ango rizgar kir, kir xwedî îman û xudayek nû, bi deh fermanan re bi quralê jiyana nû ve girêda, bi nasnameyek nû hêza baweriyê re di çol an de meşandina wan bi serxist, bi nasnameyekî pir afrîner orjînal re bi sedsalane şehristaniyan bandor dike, hîn jî rojanebûyîna xwe wenda nekiriye, afrînerê rast yê gelek û civake kî orjînal Mûsa ye. Dema Musa viya dike, weke peyxemberek bel ku jî ne di ferqa ristek çawa di dîrokê de lîstiyede ye jî. Mûsa yê Hemdem ê rast yê Gelê Kurd, Rêberê Gelê Kurd bi rêz Ocelan e. Ti kes qasî Rêber APO ji Gelê Kurd re xizmet nekiriye. Rêber APO û PKK naşibin rêberên Kurd ên klasîk, kevneşop. APO û PKK her tiştê gelê Kurd in. Civaka Kurd di dîroka xwe de çi nirxekî xwe yê wendakirî hebe tev bi sentêzên nû û şêweya xwe ya orjînal re di Rêber APO û PKK’ê de dîtiye. Gelekî hatiye înkar kirin û hatiye tune kirin carekdin derketina wan a ser rûyê rojê bi Rêber APO ve gengaz bûye. Ew bi dijminekî ji firawûnên Misir hîn bêrehmtir re şer kir, gelekî xwe di asteya înkar dike, ji rastiya xwe dûrketiye re Rêbertî kiriye. 

        Yahûdiyên li Misirê di ferqa nasname û koletiya xwe de bûn. Bîranînên civaka koçberiya azad xeyalên wan ên xudayên zindî a kalkê wan Îbrahîm hîn ji bîr neçûbû. Ne bîranînekî Kurd an ên wiha, ne jî hêviyên wan mabû. Ji gelê Kurd re çi qas nirxên destjênayê berdan ên civake kî hebe wekî nasname, bîrdozî, dîrok, çand, jiyana nû, hêvî, bawerî ji nûde jêre hatiye dayîn. Dilsoziya gelê Kurd a di vê asteyê de ji Rêber APO’re ji ber vê sedemêye. APO gotin, tê wateya nasnameya civaka azad a nû ya Kurd an. Gelê Kurd di kurbûn û zanebûna vê rastiyêde ye. Ev wisa hêsan nehatiye afirandin. Xwediyên rast ên van nirx an hene. Bi can, xwîn, xuhdana bi milyonan mirov an ev doz hatiye strandin. Qey! gengaz e ev gel bi deh hezaran şehîdên xwe yên ciwan ji bîr bike? Ew êş û azariyên kişandine wê ji bîra wan biçe? Ew zanistiya azadiyê ya qezenc kiriye wê ji dest berde? Li roxmê hêzên dijber ên wekî DYE û YE bi hemû xêreta xwe ev qas bêrehm ser gel de çûyîn, ji bo gel ji APO û PKK dûr bixe jî, bersîva ku gel ji van zext an re daye, di derdora APO û PKK’ê de hîn zêdetir hevgirtin û bûyîna xelek çêbûye. Bi durûşmeyên wekî “ PKK gel e, gel jî li vir e” her roj di meydanan de tê qîrîn. Gelê ku ev qas zanebûna azadiyê di kur de qezenc kiriye û ev girêdana ku li ser vê bingehê dide nîşandan, garantîbûna ne tunebûna PKK’ê ye. Di gelê Kurd de APO û PKK hindirîn bûye. ^

4-             PKK tevgerek bîrdozî ya dispêre nirxên demokratîk komînal ên Rojhilata Navîn, sekin û lêgerînên azad a etnîsîteyê re pêş dikeve, nûnertiya zanist û exlaqê hemdem ê Zerdûşt dike, dispêre kevneşopiya peyxember Îbrahîmê ku put dişkîne ye. Ne gengaze ku tevgerên wisa yên Rojhilata Navîn werin tune kirin. Tevgerên wiha ku koka xwe dispêrin hezar salan, tê zanîn hîn jî di roja me de weke aktorên zindî yên dijîn rol dilîzin. Tê zanîn li Xirîstiyaniya dispêre hezar salan, Îslamiyet, Şîatî, berxwedanvaniya etnîsîteya Kurd, tarîqat û mezhebên qedîm di roja me de jî heyîna xwe dibin şêweyên cuda de di domînin. Wekî dîrok jî îspat dike ev tevgerên gel an ên pir kokdar di carek de ji holê rakirin, koka wan kolandin, teqeze bi operasyonên eskerî ji holê rakirin wê negengaz be. Bi operasyonên eskerî re hun dikarin rastiya gelekî qutifînin, bêdeng bikin, bi çewisînin, lê qet hûn nikarin rastiya şertên hebûna wê biguherînin. Ancax dikarin tev tune bikin. jixwe di dîrokê de gelên bi vî şêweyî hatine sîl kirin hene. Gelên Asurî-Suryanî ji vê re mînak in. Zêdehiya Ermeniyan di qirkirinê re hatine derbas kirin. Di derdora Êrîvan ê de kom bûne kî biçûk ên ji şûr an filîtîne mane. Tê zanîn dîroke kî Yahûdiyan a trajîk û ew qas jî baldar heye. Encama ku ji van mînak an derdikeve, hilbijartinekî ji dervey, gelekî yan tev tune kirin yan jî rastiya wê pejirandin nîne. Li hember civaka Kurd operasyonên eskerî yên bê eman, ji aliyê împeratorên koledar ên Asûr ve hatine meşandin. Ev seferên tune kirinê wekî împeratorên bê rehm Naramsîn ve bi pesindariyekî mezin di keviran de nivîsandine, seferên wan ên li hember Kurd an navdar in û tên zanîn. Lê di encam de ji ber Kurd tune nebûn dawiya Asûr an hatiye. Îro jî yan wê Kurd tev werin tune kirin yan jî wê rastiya jiyana azad a Kurd an qezenc bike, rêka vê ya navîn nîne. Kurd bixwe jî bixwazin, nikarin jiyana xwe ya naletlî ya berê jiyan bikin û li wê veger jî qet nabe.

5-             Rêberê Gelê Kurd A. Ocelan, di Rojhilata Navîn û Kurdistanê de emê zêhniyetek çawa û bi kîjan rihî qezenc bikin wisa îfade dike: “ dema Rojhilata Navîn dikeve nava şerê zêhniyetê, divê wekî Hz. Mûsa qebîleya Îbranî bi meşîne, wekî Hz. Dawit bi Golyat re şer bike, wekî Hz. Îsa hawariyên xwe seferber bike, wekî Hz. Mihemmed mûminên xwe bibezîne kar. Dîsa divê bizane bêje; bi heyecana Sokrat re “xwe bi zane”, bi coşa Perîkles re “qîmetê bide demokrasiyê”, bi zanistiya Arîsto re “ji Îskender rê veke”. Di Rojhilata Navîn de zêhniyet qezenc kirin; bi heyecana Ronesans re çûyîna xwezayê, ji mirov hez kirin, tî bûn ji zanyariyê re, bi reformasyonan re dogmayên olî kun kirin û derbaskirin, ew baweriya pêwîst a di cehwer de bi dest xistin, bi ronahîbûnê re zanist, felsefe û hunerê derbasê gel kirin, kom kom tevgerên ronakbîr an ji bo azadiyê serber kirin e.

              “ Di Rojhilata Navîn de gava di rêve diçe hizirîn, gava di hizire rêve çûn ancax bi zêhniyeteke wisa were pênasekirin re watedar dibe. Wê demê candariya xwezayî a demên neolîtîk, ji her tiştî re hêza nêzîkatiya coşa pîroz dide qezenc kirin. Ramanên mîtolojîk ên bi dersan tijî dema şehristaniyan, dîsa pirtûkên hikmetan de yek yek li pêşiya me vedibin. Dîroka mirovahî bûn, hemdem bûyînê ya ecêp û pîroz, a di cemidîne û dixe heyecanê, jiyanê bilind dike û dixîne, tê xwendin. Wateya rast a ceribandinên peyxember an ên mezin di pirtûkên pîroz de zindî dibin. Yek yek zindî bûnên ew dolikên şehristaniyê yên hişk bûne, bajarvaniya xirbeyan, gundîtiya sade ya zindîbûna gir an diyar dibe. Ji yê herî zalim ê herî dewlenmend, Nemrûd an heya Karûnan, ji Eyub an heya Mazlûman, heya Kemal û Ferhatan nirx ên reş û spî dirijin holê. Şerê zêhniyetê hatina ziman a van hemû nirx ane. Zindîbûna van di mejî û dilê me deye. Wê demê ti hêz û jiyan, ti pêwîstiyên wî ên erzan, nabin bahaneya mijulbûna me. Tev bi zanistiya xwe ya bi qasî deryayan, vîna meya bi coş bi qasî lehiyan emê çareser bikin, derbas bikin û biçin. Wê demê siyaset e, eskeryete, em ê bi dahiyane li ser bisekinin û bersîva wê ya bi destan bidin.”

          Dê PKK’yek wisa kîjan heddê xwe nizane bikare tune bike?

                      Akademiya A. Ocelan a Zanistên Civakî