ÊDÎ BESE TİRKİYE, XWÎNA XWE NEMİJE!

 Di wextekî de min çîrokek wisa bihîstibû: Neçîrvanên hirç an ji bo bîstê (post) hirçan kûn nebe radibin rûdinên dihizirin, herî dawiyê rêkekê peyda dikin –tê zanîn çiqas bîstê hirçê sexlembe nirxa/fiyata wê jî ew qes bilinde- Neçirvan kêra dijwar li xwînê tisûn, dûra dibin didanin liser rêka ku hirç di tê de derbazbibe. Dema hirç di wê rêkê de derbaz dibe û wê kêra bixwîn dibîne diçê ser wê kêrê û dest bi alastina xwînê dike. Dema kêra bi xwîn dialîse zimanê xwe dibire. Lê hîndî bi tama xwînê ve xwe winda dike pênahese ku zimanê xwe biriye. Vê carê jî dest bi alastina xwîna xwe dike. Hirça ku bi seatan xwîna xwe dialîse û dimêje dawiyê bi windakirina xwînê dimire. Herwisa neçîrvanê hirçê bîstê hirça ku li hemberî wî çek bikar neaniye xweşik digûrîne û dibe difiroş e.

Dema min ev çîrok bihîst ez li hemberê  nermetingtiya (sinsiliğe) neçîrvanan bihirsbûm, ji bo hirç  jî dilê min diêşa. Dûra her ku ez li ser vê hizirîm ve carê ez ji xwînê re ketîbûna hirçê û bi gêjitiya wî re acizbûm û bihirsbûm. Min egîdiya hirçê şibandibû egîdiya dewleta Tirk. Egîdiya hirça ku dema xwîna xwe dimêje xwe bişans dihizir e! Egidiya hirça ku gav bi gav ji mirinê re nêz dibe lê ji rewşa xwe bi agahdar e! Eynî weke  xwe egît dana nîşandina dewleta Tirk a ku dikişînin nava tevlîhevtiyê û xwîna xwe dimêje! Dema min di 8’ê Adarê de destên ku porê jinan girtine hizirî ev çîrok hate bîra min. Dema di 21’ê Adarê de panzerên ku ketine Wan ê, Gever ê min şopand û dema dilê min bi rondikên tujî êş, neçarî, hêrs ê çavê zarokê dest û milê wî şikestî ve asê dibû ev çîrok hate bîra min. Dema min 1’ê Adara Stenbûlê, Enqereyê şopand ev çîrok hate bîra min.

Ango di xefka neçîrvanan de Tirkiya ku anîne rewşa ketiyê xwîna xwe! Tirkiyeke pîskopat a ku anîne rewşa ji xwe re êş dayînê zewq digire! Her sedem çibe tabloya şermê ya Tirkiyê vê çîrokê, ev çîrok jî Tirkiyê tîne bîra min.

Tirkiye sarî hespê xwe yê Emerika bûye, li bervî dojehê ve diçe.  Bi rastî jî mirov nikare xwe ji vê pirsê dûr bixe: Ey Tirkiye! Emerîka çi da kê ku bide te? Ma qey tu Iraqa li rex xwe nabînî? Ma tu Filîstîn nabînî? Ma tu dê kengî fêmbikî tişta ku tu dialîsî kêr e, tişta tu dimêjî xwîna te ye? Ma tu dê kengî şiyar bibî û tu dê bêjî êdî bes e?

Dema min 1’ê Gulanê temaşe kir, şopand min şerm kir, ez bi hêrsbûm, dilê min li pêve ma, lê di heman demê de ez bihêvîbûm. Dibe ku ji we re weke nakokiyek were, lê di rastiyê de ne wisaye: Min şerm kir û ez bihêrsbûm, jiber min hizirî gelo ma di sala 1977’ê heya sala 2008’ê çi hat guhartin? Hejmara mirinan ji 37’ê gihişte bihezaran. Her derê Tirkiye bû taksîm. Qetilkirin…, artêşa karkerên her roj sînor nasneke mezin dibe…, keriyên karkerên canê wan ji karkirinê derdikeve lê gepeke nan-xwarinê nakeve devê wan…, komên mirovên karker ên dema li pey gûruşekê direve di rêkan de canê xwe winda dikin…! Û karkerên dema di 1’ê Gulanê de sefalet û xîzantiya di nav de ye diqîra rûmet-şerefa wan dema dikirin bin lingan…!

Ez bi hêvî bûn jiber; min tevî zulm, oportonîstiya sendîqayan berxwedaniya karker û kedkaran dît, dîsa min bawerî û înada di têkoşîna berxwedaniya karker û kedkaran dît. Min karkerên wekhevî û edalet diqîran dît. Min hizirî ku ger ev bawerî, ev vîn, ev hêz bigihije rêxistineke dijî (anti)-tekel, li hemberê karkeran çi pergalên zordar nikarin berxwe bidin. Min pir kûr de hîskir, ger tevahî karker û kedkar devj ji sendîkayên zer ê xwe dikin bin çavderiya dewletê, xwe hundirînê pergalê dikin, sendîkayên mêtingeriya kedê kûr dike berdin û dibin banê ferasata dijî-tekel kombibin û pergalên xwe yê demokratîk damezirînin çi hêzên mêtingeh û zordar nikarin li ser lingan bisekinin.

Belê! Bi rastî jî 1’ê Gulana îsal, ji bo tevahî bindesten bawerî û vîna têkoşînek mezin derxistiye derve. Weke 21’ê Adarê, 1’ê Gulanê jî rastiya dewleta dirize-dihêle carek din bi tevahî dazîbûna xwe ve daniye berçav an. Çawa 21’ê Adarê di Kurdistanê de rastiya rûyê AKP’ê aşkere kirye û teşhîr kirye, 1’ê Gulanê jî di Tirkiyê de AKP aşkere kirye û teşîr kirye. AKP ya ku di Kurdistanê de destpêkê bi operasyonên inkar û tunekirinê ve herî dawiyê jî bi Newrozê ve dawiya xwe aniye, bi 1’ê Gulanê ve jî di Tirkiyeyê de dawiya xwe aniye. Jixwe dibin êrîşkirina li ser karker- kedkaran a di asta wehşî de ya dirazê ev deruniya xelasbûn û binketin e ye. AKP baş dizane ku îktîdar windakirye û binketiye. Bi vê êşa windakirinê ya hundirê wî weke asîtê dişewitîne ve êrîş dibe ser karker-kedkar û gel. Û mirov carek din di şexsê AKP de rastiya îktîdara ku dihelîne (yozlaştıran) dibîne û dibe şahîdê wehşeta ku çêkiriye.

Kuklayê DYE’ê AKP şer li her derê belavkir ye. Civak kişandiye nava alozî û nederketineke mezin. Êdî kesek bawerya xwe -dema liser masayan planan çêdike- nade gotinên AKP yên demokratîk û kesek bi van gotinan ve xwe naxapîne. Êdî kesek wekî berê terorîst dana nîşandina gelê Kurd ê ku demokrasî û aştiyê dixwaze û vî gelî hincet dana nîşandinê ve şer-operasyonên xwe reva kirinê re guh nade. Mirov di gelek aliyan de wateya bombeyên di 1’ê Gulanê li ser Qendîlê hatine barandin lêpirsîn (sorgulama) dike. Pir hêdî jî be êdî gelê Tirk jî şiyar dibe. Kêm jî be êdî têdigije ku bombeyên li çiyayên Kurdistanê de, li gundan de tên barîn bombeyên li Stenbol û li Enqereyê tên barandin in. Û kêm jî be dizane ku; ger gelê Tirk di wextê xwe de ji bombeyên li Kurdistanê de di barîn re, ji fîşekên dihatin teqandin re, ji xwîna dihate rijandin re, ji êş û elemên dihatin kişandin re gotiba bes e îra di 1’ê Gulanê de dîmenên wehşî yên li Stanbûl û Enqereyê nedihatin jiyîn.

Tirkiye îfadeyeke wekî vê gotinê jiyî: Wisa temaşe neke! Dê dor were te jî! Temaşe kir, bi rastî jî wisa ye û dor hate wî jî. Lê hîn derenk nemaye!...

Gelê Kurd weke hertim heyî dîsa bangawazî dike: Em bibin yek! Em bibin yek da ku em şansê xwe yê dawiyê jî wenda nekin! Dem weke Rêber APO gotî; demê bi feresata dijî-tekel hatine li gel hev û bûna yek e!

Ji zulma pergala mêtîngeh di 1’ê Gulanê de pêkaniye re bersiva berxwedaniyê û ya têkoşîna xwedî wate, di bin banekê de yekbûn û yekitiya tevahî karkeran, tevahî qismên çep, demokrat, civakî, femînîst, ekolojîst, anarşîst e. Bi taybetî jî di bin vê banî de cîh girtina tevahî jinan e. Statuya jinê ya di nava civakê de çi dibe bila ew be, tevahî jin –yên bûrjiva, bûrjivayê biçûk, gundî- ji aliyê pergala dewletger a îfadeya fermî ya zihniyetê desthilatdar a zilame ve tê mêtîngerkirin. Keda wê, hest û ramana wê, bedena wê tê mêtîngehkirin. Di qonaxa hatinê de êdî mêtîngerkirina jinê, dibe hêza herî zêde a pergalê xwedî dike. Ger jin rêxistina xwe pêşbixîne, serê rêxistina dijî tekel bikşîne carek din 8’ê Adar, 21’ê Adar û 1’ê Gulanên bi xwîn najîn. Şer û tûnd carek din ew qes bêrehm li jinê naxe. Û Tirkiye dê ji ketina xefkê û bûna hirçê ku xwîna xwe dimêje xelas bibe. 

Besê Şîmal