1’ê Gulanê, Dı Sosyalîzm Û Dı Pkk’ê De Çareserıya Gerdonî Ya Pêşdıkeve

Dema em kevneşopiya 1’ê Gulanê ya cîhana xwe ya hemdemî ji sala du hezeran re penc sal mayî dinirxînin û hewl didin ku di nava kedkaren de vê rojê weke rojeke têkoşînê û piştevaniyê pîroz bikin; vê di nava rastiya têkoşîna sosyalîst a partiya xwe de dîtin, dana nîşandin di wateya rojane de jî xwediyê wateyek mezin e. Bêgûman di destpêka dîrokê heya neha cîhaneke kedkaran, venêrîneke yên tên perçiqandin, dagirkerkin a cîhanê haye. Di heman deme de berjewendî û piştevaniya ku xwe dispêre vê berjewendiyê, rêxistin û têkoşîna wan heye û didome. Her wiha dîroka têkoşîna sosyalîzmê, heya mirovahî hebe, dê wisa bidome û biçe. Di roja me ya îro de jî jiyana civakek mirov a xwe gihandiye bingeheke zanist di nava nakokiyên mezin de tê û diçe. Ne nêzikatiyên cenawirî yên di hindirê mirovahiya ku lawirên hovane nade gerandin, ne jî îtopyayên bihûştê ji dûrî gihandina armancên xwe ne. Bi qasî armancên civakî, dînatiyên pir zêde takekesî, çewtbûnan bi awayek mîsogerî didin domandin.   

Civaktî, xweserê mirov e, teşeyeke nebûyîna heyînek bê wî ye.

Jixwe şer jî di vir de destpêdike. Ji bo kesayet civaktî çiqas derbazdar e? Di nava civakê de azadbûna kesayet, çiqas ji bo cıvakê ye? Cewherê nakokiyê ev e. Jiber vê bi pêşxistina bîrdozî, çareseriyên curbecur ve, di roja me ya îro de jî heya nêzîkatiyên sosyalîst ên nêzîkî zanistî jî kariye pêşbikevin. Çareseriya civakî netenê bi sosyalîzmê ve çêbûye, lê yê herî nêzî îfadeya zanistê sosyalîzm e, berê jî hema hema tevahî ol, sihir, heta gelek cûrên hizrên din, di aliyên erenî an jî yê neyînî de ji pêwistiya civakbûna mirov re bandorek dane çêkirin. Şerê paşverû- pêşketî, hizra darîtî-reşîtî, nêzîkatiyên hevaltî-dijminatî tevahî berhema vê nakokiyê ne. Wisa tê fêmkirin ku di tevahî dîroka mirovahî –êdî ev dê an bi vîna wî çêbibe an dê bê vîna wî çêbibe- heya bidawî dibe dê bidome biçe.

Em van têgehên giştî ji bo vê diyar dikin; bi taybetî jii aliyê çînên sosyal an jî tabeqeyan ve roja me ya îro de, ji bo ku van berjewendiyên xwe veşêrin bi awayek israr kirina propagandayên diperçiqîne ve, nêzîkatiyên ku van berjewendiyan tîne ziman û bi ısrar dibêjin dawiya sosyalîzmê hatiye weke çarenûsekê dixwazin ji kesên di rewşa bêmaf de ne û dibin dagirkeriyê de ne bidin pejirandin û bi awayek jênerevîn dixwazin dûbare bikin. Destpêkê hêzên emperyalîst, dewlet, îdeologên wan yên di asta curbecur de firsend girtine destê xwe û dixwazin bi tevahî hêza xwe ve serkeftinê mîsoger bikin. Reel sosyalîzm hewl dide ku ji bo van îdîayê xwe bihêz bike, rewşa hilweşîn û tehlîla sosyalîzma ku pêşketina herî mezin di nava heftê salan dawiyee de jiyaye bide karanîn.

Di her serdemên dîrokê de pêvajoyên wisa tên jiyîn. Hêzên biberjewend, statukoger û hêzên hîn zêdetir diperçiqînin, dagirker dikin dibeje “ji firsendê fayde girtin”, weke tu dibêjî qey divê heya dawiyê berjewendiyên wan serdest be, tevahî hunerên xwe didin axaftin. Ger hişyarî nebe dikarin gelek serkeftî jî bin. Di vê wateyê de ji bo têkoşînên sosyal divê tevahî aliyên rastiya rojane bi awayek kur bê fêmkirin.  Ji bo tevahî mirovahiya cîhanê, ji bo qismê tê perçiqandin, tê dagirkirin, dê bêgûman têgeheke wan a jiyanê, fêmkirina wan ya cîhanê û dê ji bo wê têkoşîna wan hebe. Sosyalîzma hatiye damezirandin qonaxeke vê bû. Heta berê jî şoreşa Fransız de ev hebû. Berya şoreşa Fransizê jî di tevahî şoreşan de, heta di şoreşa Islamê de jî ev hebû. Weke di van şoreşan de yên hatine perçiqandin, mêtingehkirin hebûn, nêrînên wan ên cîhana radîkal an jî şerê wan hebûye. Di tevahî dîrokê de, di tevahî gelan de, di tevahî qonaxên dîrokê de ev bi awayek belave jiyankirye. Lê ev pêşî dîtina me ya rastiya di roja me de tê jiyin nagire ango nikare asteng bike. Divê em ne bi nêzîkatiyên nepixandî, ne jî bi yê inkarger ve dûrî nirxantina tevahî aliyên rastiyê bimînin.

Dikare ev jî bê gotin; hertim hewl tê dayîn ku yên tên perçiqandin, kedkar bê hizir bên hiştin uu asta mejiyê wan ee pêşketinê kêm bikin., bi taybetî nahêlin felsefîk-polîtîk bihizirin, di vê mijarê de hewlek pir mezin tê dayîn ku wan bikin şopdarê serdest û dagirker an. Ji bo rastiya serxwebûna bîrdozî-polîtîka xwe ya serbixwe nebînin û bi şoreşê vê rastiya xwe ya dijîn neguherînin yan tên xapandin yan jî bi zorî ji şoreşê dûr dixînin. Gumanên jiyana rojane, mercên jiyanê yên her ku diçe zehmet dibe pêşiya gav avêtina kedkaran digire. Ev, îro jî tê jiyîn. Bê asobûn, neferzkirina gava ku ji rojê re bê ferzkirin di dereceya dawiyê de belav e. Ev  hem di rastiya cîhanê de, hem jî di rastiya Tirkiye-Kurdistanê de hîn aşkeretir e. Û rastiya dîroka bindestan a bilehnet (lanetli) jî wisa derkete holê.

Divê watê de rastiya ku em hertim didin karanîn a gelê bilehnet, çînatiya bilehnet jî ev e. Devj ji dûvika serdestên xwe neberdan, xwe ji vehûna têkiliyên wan ên berjewend xilas nekirin, heta ji wî re xwe dana pejirandin tê wateya gelêkê bilehnet an jî çînatiya bilehnetî. Ev jî bingeha sedema hovanatî, ketîbûn, jar hatina dîtinê ye. Rastiya xwe azad nedîtin, di bin çavdêriya serdestên xwe, dagirkerên xwe ango di wateyekê de li ser xeta dijminê xwe meşîn, xwe li wî dana qebûlkirin rewşeke herî xirabe ku mirov bikevê. Bingehê bê ehlaqiyê jî ev e. Mîsoger sedema kêm hizirin, di  asta herî kêm de jî berjewendiyên xwe yên madî pêşwazî nekirin jî ev e. Me jî bi israr di vê xalê de hevokên “ketî û kirêt” pir karanî û ev di cîh de ye jî. Em heya dawiyê di vê de bi israr in. Di vê wateyê de asoya sosyalîzmê bi bîryareke mezin ve paraztin, vê bi awayek azad jiyîn û şerkirinê ve kirin girîng e. Dema tê kirin pir gîring e ku mirov ne di nava xapandinan de be.

Jiber, encex kedkar bikarin civakê di wateya zanist de hîn zêdetir uu baştir fêmbikin. Tevahî nebin jî, nîvyê tevahiya çînatiya ji derveyê kedê serî li derew û doxmatîzmên curbecur didin. Dibe derewên ku çêdikin weke bîrdoziya mayîn de ferzbikin, ango biteqezî ferzbikin. Lê weke di her serdemên dîrokê de heyî, yên xwediyê kedê, yên di nêzîk de bi encamên wê ve eleqeder dibin jî, pêşxistina bîrdoziya şoreşa nû de zehmetî nakişînin, di vê xalê de bibîryar in û vê jî derdixinin holê. Di nîqaşên sosyalîzm ên di roja me ya îro de, sosyalîzma ku di nava heftê sal de nîvya cîhanê bandor kirye lê hatiye derbazkirin û hilweşandin tê nîqaşkirin. Vê carek din dûbarekirinê de dibe ku feyde hebe. Em dikarin vê sosyalîzmê di giştî de jî binirxînin. Weke heçkû tevahî tişta sosyalîzmê ye, vê damezirandinê nirxandin dangaviya mezin hembêz dike. Jixwe dema mirov nêzîkatiyên Lenînîzmê yê polîtîk-textîk derdikeve pêş dide berçav, vê di dîroka sosyalîzmê de weke qonaxake tektîkî nirxandin dê hin guncavtir be. Taybetmendiya ve qonaxê ya herî girîng çiye?

Bi rastî jî ji bo mirovahiyê ferzkirina şerê cîhanê yê duyemîn û nakokiyên herî vekirî yê kapîtalîst-emperyalîst heye. Di serdema şerên pir bê wate de, ji bo gelan parkirina cîhanê, dîsa li ser kedkaran dagirkeriyek pir çors a ku dihate meşandin de, dîsa bilezî pêşketina teknîkê, li ser vê bingehê şiyarbûna kedkaran, dîsa bilezî şiyarbûna netewan, gelan û di aliyê netewbûnê de Lenînîzm dibe navê tevgera azad a mezin. Û bi rastî jî rê liber çalekiyên mezin vedike. Dikare bê gotin ku; sedsala 20. sedsala Lenînîzmê ye. Her çend di roja me ya îro de tê gotin ku “di çav an de ket” jî, lê di rastiyê de ya ku tevahî sedsalê bandor kirye Lenînîzm e. Di destpêkirinê de em baş dizanin ku, sosyalîzma-zanist bi Marks-Engels ve qonaxeke mezin qeydkir ye. Bi taybetî jî nêrîna wî ya cîhanê zanist bûye, û li bervî rêxistinê ve rê vekirîbû. Lê di wateya polîtîk-textîk de pir zêde pêşneketiye. Bi taybetî jî çi di tecrûbeya Komuna Parîs de be, çi di rabûnên dişibe vê de be bandora wî bi sînor bû. Lenînîzmê, bi pisporî textîk-polîtîka kire nava wî de û bi şoreşê ve guhartina cîhanê û pêşxistina şoreşa sosyalîst re gavek mezin da qezenckirin. Bêguman weke ku ji aliyên wî yê bîrdozî-moral re pêşengtî nedaye, nedi wê rewşê de bû ku cîhana kevin a dagirkerî û berya hertiştî jî bandorên kapîtalîst-emperyalîst liber çavan re derbaz bike, tehlîlbike.

Tişta ku wî dixwast rizgar bike; derbazkirina nîzama zext û mêtingeriya çors dimeşîne û ji bo gelan cîhaneke biçekê jiyana wî gûncave dana çêkirin bû. Û di rastiyê de di vê de serkeftiye. Di vê wateyê de em nikarin bêjin di her aliyê xwe de sosyalîzma-reel hilweşiya ye û neserkeftiye. Ev dê bibe dereweke mezin. Qet bêguman kêmasî û şaşitiyên wî yê bi sosyalîzmê re nabe yek hene, lê di azadbûna kedkaran de, di pêşketinên madî û manevî de qonaxeke mezin îfade dike.

Di heman teşeyê de bi rastı jî Lenînîzm di netewbûna gelan de û pêşketina wî ya azadî û demokrasiyê de qonaxa dîrokê ya herî girîng îfade dike. An jî ev qonaxa sosyalîzmê, di vê wateyê de tûjî serkeftinên mezin e. Dema tê gotin “gelo! tişta ku weke hatiye derbazkirin, hilweşandin çiye?”, ev dikare weke di rastiyê de nenûkirina xwe, ji nûve rojev nekirina xwe, nedîtina rêka çareserî û pirsgirêkên nû were formîle kirin. Bernameya destpêka sedsalê di tecrûbeyên sovyetê de pir kêm hatiye pêkanîn û serkeftiye. Mînak di çarêka nîvya esrê de xwe gîhandina komunîzmê tê behskirin. Di hîn wê demê de me bixwe didît ku ev xiyal û nepixandineke mezine. Di pêvajoyeke ku cîhana emperyalîst-kapîtalîst uu teşeyeen civaka koletî ya kevin li tê de dijî û xwedî hêze, hela di pêvajoyeke ku di kesayet de ev taybetmendî tê jiyîn de behskirina îdîayên komunîst xwe nepixandin û xapandin e. 

Tişta ku bi vê ve bê fêmkirin; Lenînîst dawî an jî erka textîkê anî cîh û anî qonaxa asta nû bû. Di van rojên derbazbûyî de, bi taybetî jî Gorbaçovê ku bi şeklekî ecêp li tê de digere heye. Di hilweşînê de yê herî zêde navê wî derbaz dibe jî Gorbaçov e. Çi bizanebûn çi jî bê bêzanêbûn be vê nakokiyê dijî. Dibe ku dixwaze bêje jî. Pir zêde pêwîst nake ku mirov behs bike, asta azadiya gelan wekî ku mirov bi sedsala 19. ve qiyas neke pêşve çûye. Dîsa asta azadiya kedkaran jî di heman demê de pêşve çûye. Ev tevahî encama sosyalîzma-zanist, kiryara (pratik) Lenînîst a herî girîng e.

 Bêguman partiyên ku di vê de hatine damezirandin hene. Bi taybetî jî textîka têkoşîna van partiyan heye. Ev tevahî bi Lenînîzmê ve pêkhatiye. Lê dema em li bervî roja me ya îro ve bên ew navbera (mesafe) ku hatiba girtin êdî hatiye girtin, armancên ku pêwîst dikir me xwe gihandibanê me xwe kêm zêde gihandiyê, lê divê hedefên nû bên diyarkirin. Ev jî nirxandina rojane ya mirovahiyê, di vê de hedef-bernameyên nû derxistin, an nûkirina partiyên kevin ên komînîst an jî yên nû damezirandin, ji qonaxeke wisa û ji merhaleyeke wisa re gihandina sosyalîzmê bû. Tişta ku pêwîst dikir ev bû. Lewra ya ku pir zêde nehate kirin jî ev bû. Hinek jî kirina wê zehmet bû. Jiber asta dewletbûna di sosyalîzmê de heyî li pêşiya vê astenk bû. Nakokiya bingehîn di vir de ye. Bêguman ji bo vê qonaxa sosyalîzmê dewletbûn pêwîstbû. Ev nayê inkar kirin, lê ewqes nepixandin û mezinkirina dewletbûnê jî dê bi cewherê sosyalîzmê re di nakokiyan de be.

Wisa tê fêmkirin ku damezirandina dewletek sosyalîst, heta damezirandina dîktatortiya proletarya damezirandina civakek sosyalîst nebû. Heta qet nedamezirandina mirovek sosyalîst bû. Şaşîtî û xapandin bi taybetî di vir de ye. Ew wisa hizirîn ku damezirandina dewletek baş dê têra çareserkirina tevahî tiştanê ango dê ji hertiştî re bes be. Û çi nemaye di roja me ya îro de jî têgeha dewlet hatiye asta herî ultra. Hema hema tevahî kes weke ku dewlet pîroz e dibêje “dewlet, berjewendiyên dewlet ê”. Lê pir ecêbe ku îro jî hema hema tevahî kes dewletbûna zêde gilî dikin. Yê herî zêde dewletgeriyê dike, yê herî zêde berjewendiyên wî di dewletbûnê de derbazdibe hewceyê li dijî dewletê rabûnê dibîne. Ev jî bi awayek aşkere pêwîstiya sosyalîzmê dide nîşan. Di rastiyê de yê herî zêde li dijî dewletbûnê sekiniye sosyalîzm bû. Heta di warê teorîk de tefandin û xelasbûna dewletê îfade kiriye.

Tevahî bîrdoziyên din ê mêtingeh ji dewletê re cihê pîroz dan. Ji sosyalîzmê re cîh nade, lê ecêbe ku îro jî alîgirên lîberalîzma-kapîtalîzm in, ji bo qenciya dewletê nîqaşan dimeşînin. Yê di Tirkiyê de herî zêde kapîtalîst, behsa taybetîkirin û biçûkbûna dewletê dikin. Di rastiyê de karê ku divyabû sosyalîzmê kiriba a niha ji bo xwe bidin meşandin uu bidin domandin ew di bin navê sosyalîzmê de, bi derewên mezin û bidûritiyan ve dikin. Nexwe berya hertiştî divê li dijî vê dewletbûnê sosyalîzma nû ya rojane, ji her bîrdoziyê zêdetir dijber derbikeve. Divê bide nîşan ku biçûk kirin, tefandina dewletê, bê watebûna wê ya bi talûke ya li ser civakê heta ya li ser kesayet, rewşa wî ya bûna nakokîya herî bingehîn dê bê derbazkirin. Tişta ku nayê kirin biçekê jî dibe ev. Heta amûra dewleta Sovyet di vê wateyê de weke astenkirinek bingehîn derdikeve pêşiya me. 

Bêguman di vê de şopên civaka mêtingeh a kevin heye. Ferzkirinên kapîtalîst-emperyal bibandor bûye; lê nederbaskirina vîna sosyalîst a vê bandorê sedema herî bingehîn a diyarde ye. Û xalên ku berpirsyar jî bê dîtin ev e. Ger îro jî di sovyetan de behsa taybetîkirin, takekesîkirin û lîberalkirinê tê kirin sedem ev e. Dewleteke wisa hatiye afirandin ku civak di bin vê afirandinê de nikare bêhn/nefes vede û bigre. Di vê wateyê de dibe tevahî tiştên hatine kirin ne ji kapîtalîzmê re vegerîn be, jixwe teşeyek kapîtalîzmê ye. Nepixandina teşeya dewletbûna wî ji vê re rê vedike.

Kapîtalîsta dewletê weke sosyalîzmbûn hesibandin rê ji vê rewşê re vedike. Jİ vê xelasbûn giranahî hîn zêdetir dana kesayet, hîn zêdetir lîberalîzm, hîn zêdetir demokrasiyê dibe  derbaskirina kapîtalîzma dewletê. Ango nepêşxistina kapîtalîzmê ye. Bêguman dê rê li pêşiya kapîtalîzma şexsî, kapîtalîzma taybetî bê girtin, lê vê weke rewşa bingehîn nirxandin dê bibe vajîkirina rastiyan. Ev nîqaş hîn xelas nebûye, di vê alî de tecrûbeya Sovyet hîn jî tê nîqaşkirin. Û em ji modelên ku wî dişopa bigrin heya gava nû dê bê nîqaşkirin û dê li ber çavan re bê derbazkirin. Jixwe pirsgirêk, netenê xwe berçavan re derbaskirin ango nûkirina sosyalîzmê ye.

 Pirsgirêkên ku kapîtalîst-emperyalîzmê li ser serê mirovahiyê komkirye ne ji yê qirna 19. û dîsa ji yê destpêka sedsala 20. kêmtir in. Mirovahiya niha ji tevahî wextan zêdetir mîrateyên mezin re rûberû hatiye hiştin. Pêvajoyên civakî yên kesekê nikariye bike bin kontrolê mijara gotinê ye. Bi taybetî jî texrîpkirina aboriya kapîtalîzmê ya li ser devdor, xwezayê çinemayê dawiya cîhanê bîne. Dîsa ew binesaziya civaka bê kontrol a ku çêkiriye, aniye rewşa di cîhanê de necîhbûn û di vê de rîst lîstina wî mijara gotinê ye. Di warê bîrdozî-moral jî mirovahî kirina nava bê hêviyek mezin de û wî rûberûyê teşebûna bê wate hiştin mijara gotinê ye. Îro jî nirxandina îdeologan pêşdixîne. Ev tê vê wateyê; kapîtalîzm êdî di mirovahiyê de îdealîzm nehiştiye. Hêvî, îdîa nehiştiye.

Hatina dawiya dîrokê tê wateya bê îdîa û xelaskirina hêviyên mirovahiyê. Ev jî wekheve kapîtalîzm. Kapîtalîzm êdî hêvî û aso nade mirovahiyê. Gelo! wê deme di vê xalê de çi pêwîst dike? Ger tiştek hebe ku hêvî û aso bide mirovahîyê dê sosyalîzm be. Dawiya xwe weke dawiya morovahiyê, dawiya dîroka xwe weke dawiya dîroka mirovahiyê dana nîşandin taybetmendiya tevahî bîrdoziyên desthilatdar e. Gotina “çi tişt piştî min çênabe” ji bo jiyana wan pêwîst e. Ev di her qonaxên girîng de hatiye dîtin.

Dibe di serdemekê de Roma xwe weke nîzama qet nahilweşe didanî holê. Dîsa împaratoriyên feodal jî heman wisabûn. Gelek împaratorî –yek jî DYE (ABD)- ji mirovahiyê re xwe wisa didan nîşan ku ew in mirovahiya dawiyê. Lê pêşketin zagona xwezayê ye. Bi vê rewşa xwe ve hatina dawiya mirovahiyê negengaz e. Ne mal (evler) dê hilweşin, serûbin bibin, ne mirovahî bi hilweşîneke cidî ya hundirin û nexweşiyê re rûberû ye. Pirsgirêka mirovahiyê bîrdozî-polîtîka ye, civakî-abori ye. Çareseriya vê jî bêguman bîrdozî- polîtîk e; dê bibe civakî û aborî; çandî, moral. Ger di vir de helwestên yên ku xwe bi çarenûsa mirovahiyê re girêdayî dibînîn, ên bi çarenûsa wî re eleqeder dibin, ji bo çareseriya wî xwe bi erkdar dihesibînin û reftarên wan dê bibandorbin ku di vir de civaktî lewre sosyalîzm, divê bibin nêzîkatiyên herî bi îdîa û zanist-bîrdozî. Li ser vê bingehê sosyalîzm dikare xwe ji nûve formule bike.

Bi rastî jî tişteke ku kapîtalîzm ji roja me ya îro re bide nîne. Mînak: dema em li van mekanîzmayên piyaseya azad (serbest) jî dinêrin, di vir de yê ku vê makanîzmê çêdike qismên mêtingeh ên xwe dispêrin faize ne. Di sedsalên berya kapîtalîzmê de jî bi hilberîn û bi tîcaretê re eleqeder dibûn. A niha berhem, tîcaret, teknîk danîne aliyekê, bi piyaseya rojanê ve, bi giranahiya xwe dispêre faîzê re mijûl dibin, radibin û dirûnin.  Eleqeya vê bi berhemê re nîne. Kapîtalîzm di roja me ya îra de hatiye rewşeke bê wate û bê karbûna ewqes sivik, erzan.. Û ev lîstokên piyasa di tevahî welatên mezin ên kapîtalîst de borsaya desthilatdar e. Ev jî ne tam serkeftina kapîtalîzmê ye, berovajî di aliyê tenêbûn û bêwatebûnê de ketîbûna wî dide berçav an. Dê bi lîstokên borsayê ve heya ku derê biçin? Ev teşeyeke qûmarê ye. Ew digirin û didin hinek din. Hertim dest diguherine. Ev jî qûmar bixwe ye.

Nexwe kapîtalîzm di roja me ya îro de hatiye rewşa lîstoka qûmar ê. Pêwîst nake ku ji bo kaptalîzmê em pênaseyên nû bikin. Nîzameke baş a qûmarê, di roja me ya îro de kapîtalîzmê pir baş îfade dike. Wê demê di vê xalê de bêguman kapîtalîzm qûmara herî mezin liser mirovahiyê dilîze. Trîlyon li ser mirovahiyê dizivire. Û ev trîlyon jî ji bo cîhanê mîrate, ji bo mirovahiyê mîrate ye, sedema bingeha tevahî nebaşiya ye. Nedîtina vê, dîtin lê li dijî vê nesekinîn wekhevê –bi teşeyek Neron xeraptir- temaşekirina hilweşîna mirovahiyê ye. Ger ji mirovahiyê hêvî nayên birîn, bawerî bi hêvîbûn û îdîaya mirovahiyê heye wê demê bêguman aşkereye ku divê çalekiya wî ya afirandinê hêz ji vê nîzama qûmartiyê re bîne, ji vê rastiyê revîn zêdetir, divê di rewşa asoyeke mezin de, bi têkoşînek û îdîalîzmeke mezin ve biçe ser vê rastiyê.

Di roja me ya îro de navê ku ji tevahî tevgerên şoreşger re di destpêkê de jî ji tevgera me re –tu dibêjî qey talûkeyeke pir mezin e- îdîaya torîrîzmê ya ku tê kirin bi teşeyek pir nexweş de rave dikin. Bi taybetî jî îdeolog û polîtîgerên DYE yê radibin û dirûnin dibêjin “terorîzm”. Hewl didin tevahî tiştan bi vê gotinê ve rave bikin.  Di rastiyê de divê em wan bixwe bi vê gotinê ve binirxînin. Ger mirov bêje terorîstê herî mezin hêzên polîtîk û aborî yê DYE ye dê di cihê xwe de be. Jiber yê ku beleya herî mezin aniye serê cîhanê, yê lîstoka herî bitalûke dilîze, lewre yê êşkence yê bi awayekî herî dijwar de kartîne kûlmek terorîstê borsayê ye, Terorîstê polîtîk e. Jiber di destê wan de çekên hilweşandinê heye. Her roj di destê xwe de weke gefekê digirin. Car caran jî li hemberê hêzên ku kirine hedef, gelan kartîne û vê terorîzmê bi awayek mezin dide meşandin. Kêmek jî weke mînaka Yavûz dize (Yavuz hırsız), hem diperçiqîne, zextan çêdike hem jî xwe xurt dide nîşan.

Hem mala mirovahiyê dişêlîne, hem jî xwediyê mirovahiyê tewanbar dide nîşan. Bi taybetî jî di van rojên dawiyê de bi wê tewanbariya –rêxistina terorîst a di cîhanê de herî bitalûke- li ser PKK’ê dikin ve em vê hîn baştir fêmdikin. Di nava malbata mirovahiyê de rêxistina me ya ku herî zêde xwedî mirovahiyê derdikeve re gotina DYE a “serê terorîzmê” rastiyekê îfade dike. dixwaze weke mînaka Yavûz dize tewanbariya xwe biavêje ser me û xwe veşêre. Ev textîk di her serdema dîrokê de textîka ku serî lêdidin e.

Ger Roma bê bîra me, Hirîstiyanên yekemîn ê wê demê bi rastî jî nûnerê yên dihatin perçiqandin û mazluman bûn. Neron jî dînek bû. Roma şewitand, li ser serê wan Hirîstiyanên feqîr de hilweşand û di aliyê şêran ve tevahî perçe perçe kir. Ger di roja me ya îro de em vê mînakê li ser împaratortiya DYE’ê, alîkar û yê xwe dispêre wan re pêkbînin; belê, ne tenê Romayê, tevahî cîhanê, di nava vê de welatê me. Tirkiye û gelek welatên din hildiweşînin. Kî kir? “Terorîstên PKK’ê”. Ya din jî xwe dispêrin hêza weşan-çapemeniyê û dibêjin “terorîsta filan cîh şewitandin, vir, wir şewitandin”. Dikarin pir rehet binepixandin û berovajî kirina çalekiyan ve vê karbînin. Belê, Neron ji bo Romayê cerakê Hirîstiyan tewanbar kir, lê ev hertim û li her dere tevahî mirovan û mirovahiyê tewanbar dikin û dixwazin tevgera xwe ya hilweşînê veşêrin û temenê xwe dirêj bikin. Ev pir girîng e. Li ser vê bingehê bi bîrdoziyê ve pêwîstiya rastiya êrîşkirinek mezin heye. Derdikeve holê ku kêm-zêde partiya me dikare vê bike. Îdeolog, şebekeyên îstîxbarat û hêzên polîtîk ê DYE’ê di vê watê de bi aqil in, dê peyt (tespît) bikin.

Di nava qûsûr û xeletiyên reel sosyalîzmê de çênekirina qonaxekê û di vê de di serê rêxistinên herî bibîryar de hatina rêxistina me, bêyî ku PKK bikeve bin qontrolê bi îdîayek mezin û bi îdîayek afirîner ve domandina çalekiya xwe, xwesteka wî ya herî kêm ji bo nîzama ku dixwaze Rojhilata Navîn de pêşbixîne de wî ji xwe re astenk nedîtin têra harbûna wî dike. Ango pir sosret e! derketina Îsa jî li ser vê axê bû. Di wê demê de Roma li ser tevahî cîhanê serdestbû. Îsa di Kûdusê de û di devdorê xwe de bi çalekiya gotina xwe ve, bi komeke hawariyan a ku du tiliyên her du destan derbas neke ve ew zilma mezin aşkere kir. Jixwe li dijî vê em tevgera cezakirina Romayê dizanin. (ketina çarmihê, piştî wî jî şopdarên wî di arenayan de ji şêran re kirina xwarin.) Ango pêwîstiya ew Romaya xurt bi vê hebû? Belê. Vebûna koneke herî biçûk jî Roma neçar dikir ku tevgerîneke wisa ya bê rehm destpê bike.

Di roja me ya ııro de mileen ku dişibin vee heye. Qey çima em ji bo DYE’ê dibin talûkeyeke ewqes mezin? Lê emperyalîzm “meseleya kun an” pir baş dizane. Tê zanîn Lenînîzm jî di dema xwe de tevgereke di helqaya emperyalîzmê ya herî lewaz de kunek vekirîbû. Di roja me ya îro de tê gotin ku “PKK bi teşeyeke bi aqil di helqeya emperyalîzmê ya lewaz de kunek vedike û di vê kunê de venêrîneke cîhanê ya bitalûke û şêwazê jiyanê difûre”. Jiber vê bi tecrûbeya di dîrokê de qezenckirye ve qasî serde biçe diçe. Heta rejîma Tirkiyê ya di dîrokê de hov û di roja me ya îro de faşîst e, seferberiya wî ya êrîş û tunekirinê baş nabîne. Heta dibêje “te çima hîn zûtir xelas nekir” û xwe aciz dike. Ji welatên emperyalîst ê biçûk-mezin re dibêje alîkarî bidin û “tu çima pêşiya vê terorîzmê nagirî”. Li dijî rabûna wan neserkeftina wan tê.

Em dizanin ev 10 sale bi veşartî, bi tevahî hêza xwe ve dibin alîkarî. Di vê operasyona êrîşê de jî em baş dizanin ku bûn alîkarî. Lê êdî tîr nakeve tûr (çuval). Tevahî gelên cîhanê dîtin ku ev îstîlalek îşxal e. Ew li ser ku derê êrîş dikin û kî alîkarî didê? Ji bo li hemberî gelan berxwe nekevin kêmek jî be di nîşandinê de dibêjin “em dijber in”. Lê Emerîkaya ku xwe herî xwedî hêz dibîne, hîn jî bêyî ku şerim bike pir eşkere dibêje “em dibin alîkar”. Bi şermî jî be dibêje “bes e, operasyonê xwe paşve bikişîne”. Sedema gotina wî ya vê şeklî jî; neserkeftin e û her diçe ew xwe derdikevin holê, talûke mezin dibe. Wekî ku di serdema Romayê de Hirîstiyantî her ku diçe kokdar dibe, ew bixwe jî tevî tevahî mezinbûna xwe her ku diçe dank dibin û har dibin.

Ji tevahî Romayê re hukimkirina Neron, bûna wî ya împarator qet hêzbûna Neron nade nîşan û em baş dizanin ku gihişt encamek çawa. A niha jî rewşa hêza emperyalîst wisa ye.    Antaxgeree (yardakçı) wî yê herî girîng, weke valîyê Kûdusê yê Rojhilata navîn valiyê wî yê Anatolî jî di rewşa zehmet de ye. Herçend har^bibe bila harbibe nikare pêşve biçe. Lewre dikare ji PKK re bêje terorîstê herî mezin. Gotina wî ya “divê yek dewletê cîhanê an jî mirov ji PKK re nebe alîkar”, jiber taybetmendiyê wî yê dîrokî ye.

Dema di nêrîneke dîrokî ya wisa balûpal (engîn) tê nêrîn ev îdîaya DYE jî dê bê fêmkirin. Dibe valiyê wî yê Anatolî yê kêm û tang bihizire, dibe bixwaze gelek xera jî bike lê dikare encamên nebaş ê çêkirye nebîne. Rexneyên Evrûpa jî li ser vê bingehê ye. Tê fêmkirin ku; sedema ew me didanin koşeyê cîhanê yê destpêkê ne jiber taybetmendiya tevgerera me ya azadiya netew e, heta nejiber em tevgereke tûndê an tevgereke sosyalîst in. Sedem ji ber rêxistina me pergala emperyalîzmê di cihekî herî bitalûkede birîndar kirye û jiber hîsdikin ev serkeftina me dê dijî wan bibe mînaka nebaş.

Jixwe pêşketina tevgera me biçekê li gorî vê ye. Rastiya PKK, tevgereke mirovahiyê ye. Ev nayê nîqaşkirin jiber PKK ev rastî ye. Hîn di destpêkê de heya niha bi îdîalên sosyalîst ve girêdayî ye, ji wateya wî ya girêdanî, îdeal û zanistî re şiyar nêzî dibe. Di vê wateyê de, weke xwediyê tevgereke taybetmendiyê kedê derdikeve holê. Partiya ku di nava van bîst salên dibihore de, bi taybetî jî li dijî reel sosyalîzma ku di çarêka nîvê esre de hilweşya ye, qonax çênekirye qonax çêkir ye ev tevgera partiya me ye. Ev gîrîng e. Cûdabûna wê di vir de ye, ferqa wê di vir de ye. Bi rastî jî reel sosyalîzma ku pêşketin çênekirye sosyalîzma heya dawiyê PKK rexne kirye ye. PKK pir zêde dewletbûna wî, cîhan anîna rewşa polîtîkayên dervê yê partiyên sosyalîst, komînîst, anîna rewşa zêdehiya dewletê nepejirandiye û di vê hêlê de şaşitî û nebaşiyên dihatin jiyîn dît. Bi taybetî di rastiya TKP (partiya komunîst a Tirkiyê) de û di pêwîstiya çepê Tirk de –jixwe ev tevahî ji reel sosyalîzmê bandor bûne-  pir çûn. Wî bixwe jî têkoşîneke pir xurt meşand. Salên di navbera 1970- 80 dibin salên têkoşîna li dijî bandorên nebaş ên reel sosyalîzmê û li dijî çepê dewletperez. Ku ev di Tirkiyê de xwe weke wekhevê çepê Kemalîzmê da nîşandin.

Çep, di Tirkiyê de Kemalîzm e.

Û hîn jî ev taybetmendiya xwe derbaz nekirye. Ev jî bi awayekî aşkere; ji şovenîzma civakî re, di Tirkiyê de çêbûna dewletbûn û netewbûna zêde, heya ji inkar û tunekirina rastiya Kurd û tunekirinê re qayîlbûn dana nîşandine. Aşkereye ku ev jî sedî sed inkara sosyalîzmê ye. Dîsa ev rastî xwe di destpêkê de heya niha têkiliyên bi Kemalîzma ku di qonaxa damezirandinê de ye, di demê hilweşandinê de jî bûna alîkarê herî mezin ê Kemalîzmê ye û rastiyeke xwedî bandorê.  Em jî li ser vê rastiyê de çûn. Ev şaşitiya herî bingehîn a sosyalîzma ku hatiye damezirandin bi pêvajoyê ve pêşket. Ku ev di salên 1925’an de hate dîtin.

Dema derkete holê ku di nava enternasyonala komunîst de ji Kemalîzmê re weke TKP nêzîkbûn tê wateya şovenîzma sosyal, ne li gorî cewherê sosyalîzmê ye, lê di wê demê divyabû Lenînîst ji vê re weke textîk temaşe bike, lê dura derkete holê ku ev ne textîkek bi temamî helwesteke polîtîke vê carê bi gelemperî bû, gerdûnîbû û di encam de bû sedema herî bingehîn a hilweşandina sosyalîzm ê.

 Di vê watê de Kemalîzm bixwe jî navê rejîma ku herî zêde ji reel sosyalîzmê sûd girtiye ye. Çepê wî jî çepê herî şoven ê civakî ye. Lewre çepê ku di Tirkiyê de ji gelê kedkar re tiştekê nade, yek jî sedema wê ev bû. Di cewherê xwe de Kemalîzm her çend dijberê gel jî be, aşkereye ku çep jî li gorî pêwîstiya wesfa xwe ya şovenê civakî dê wisa dijber be. Di roja me ya îro de ev vekirîbûn ewqes derketiye holê ku, bîrdoziya olî ya kedkaran jî di nav de, bîrdoziyên netewperest an jî lîberalîzma herî kevin jî bûye bandor dike, dibe hêvî. Li gorî xwe yên ku ji xwe re dibêjin em çepê herî radîqalin jî bi qasî dendikê jî di cîhana kedkaran de bandor çênakin. Nenirxandina vê, sedemên wî nederxistina holê bi rastî jî mirov dide hizirandin.

Jixwe me di fêmkirinê de zehmetî nekişand. Qasî fêmkirinê bi têkoşîneke bi bandor ve em li serda çûn û me PKK kir PKK, di wateya bîrdozî de aliyê PKK ê xwedî hêz û baş ku bê behskirin; bi gelemperî neketina nava xetayê nêzîkatiyên reel sosyalîzm û Kemalîzmê, wî hem di rêgezê de hem jî di kiryarî de rexnekirin û derbazkirina wî bû. Jiber me ev di sala 1970-80’ê de pir baş pêkanî, me karî cewherê encam kirine parîzin. Ger weke komên çepê din bûba, bêguman dê pêngava piştî sala 1980 nehatiba nîşandin. Ne jiber komên din lewaz bûn jiber di warê bîrdozî de rewşa çep û Kemalîzmê derbaz nekirin nikarîn pêşketin çêkiriban û bi kedkaran re nikarîn bibana yek. Dibe îro kedkar di rewşa lawirên ku hatine kedîkirî xeraptir de bin an jıı bijîn.

Di cîhanê de çi gelê karker weke gelê kedkar ê di Tirkiyê de nehatiye xistin an ne di asta ketinê de bin nîne. Ne gelên kerkar ê Efrîqa, ne yê Asya, ne yê Latîn Emerîka, ne jî yê çi welatên din weke gelê karker ê Tirkiyê rewşa bêrûmetiyê najîn, lê nadin jiyîn.

Bi taybetî yên ku bi navê gelê Tirkiye dihizirin, divê vê rewşa bêrûmet di her aliyan de fêmbikin, ger gengazbe divê çareseriyekê bidin nîşandin. Li çi cihan nehatiye dîtin ku gelê karker ketiye an jî xistine vê rewşê. Çima hat xistin? Wê demê divê mirov vê di rastiya KT (TC) de, di rastiya mêtîngeriya desthilatdar a Tirkiyê de bide rûnişkandin. Heya ev neyê rûnişkandin ev zext û mêtîngeriya ku êdî nayê tehemulkirin ji holê ranabe. Di cîhanê de –xwe jî dibêjin- karkerên herî zêde esan tên meşandin li Tirkiyê ne. Yê herî esan tên mêtîngerkirin di Tirkiyê de ne. Gelekî karker tê bêrûmet kirin, tê lehnet kirin lê ewqes jî nayê kirin

Me ji bo gelê Kurd jî heman nirxandin kir. Yê me hîn jî bidîrokî ye, hîn zêdetir e. Gotina me ya “gelê bilehnet” di cîh de ye. Jiber ewqes esan ji mêtîngerkirinê re, perçiqandinê re bêdeng mayîn, rewşa lêhnetbûna herî mezin îfade dike. Jiber me li dijî vê biçekê berxwe da me ev lehnetî herifand, derbaskir û rewşa spîbûna rû tê jiyîn. Lê ev di Tirkiyê de nîne. Di wê wateyê de rewşa wan hîn zêdetir xerab e. Asoya karkeran heya dawiyê hatiye reşkirin, çalekiya wan netişteke. Bê çalekiy e, bê şexsiyet e, bê armanc e, bê îdîa ye, di her aliyan de neçar e. Ji bermahiyan jî qayîle, lê ew jî jê re nayê dayîn. Her roj ew bixwe di îstatîkên xwe de didin nîşan. Jiyîna wan bixwe mucîze ye. Dibe di vê wateyê de li ser rastiya gelê Tirk hizirin di roja îro de rewşeke gerdonî ye.

Çima çînatiyek karler, gelekî karker kete vê rewşê de, xistine vê rewşê de? Û çima vê rewşê wisa dixe dilê xwe, ger nikare bike dilê xwe çima dijber dernakeve? Gelek bi tenê ye. rewşenbîrên di Tirkiyê de di vê rewşê de ye ku di warê gerdûnî de hizreke civakî bijî. Em dibêjin em vê xalê kêm fêmdikin.  Bi taybetî bi tehlîlkirina rastiya gelê xwe ve, di rastiyê de rastiya gelê Tirkiyê jî me çareser kirye em di ferqa vê rastiya xwe dene. Jixwe ketina vê ferqêye ku aliyên enternasyonal a şoreşa me di her aliyê de derdikeve holê.

“Di cîhanê de PKK rêxistina terorîst a navnetew e!”. Jiber ev ne tenê Kurdistanê Tirkiyê jî tehdît dike tevahî hêzên emperyalîst kapîtalîst pêwîst dibînin ku xwe bigihînin hawara Tirkiyê. Ango alîkarî bidenê. Jiber rastiyeke gel a pir bê wate heye û derbaskirina vê “weke di mînaka PKK’ê de heyî” di rastiya gelê Kurd de, tê wateya mezinbûna talûkeyê. Nexwe cihekê ku li tê de mêtîngerî û zext bê wate bûye û zêde bûye de çalekiya xwe gihandina azadiyê ya gel dikare bibe talûkeyek ewqes mezin.

Di vir de me nêrîna xwe ya ji şoreşa Tirkiyê re pir eşkere danî holê. Sedema şoreşa Kurdistanê şoreşa Tirkiyê vezaye; hem di wateya navnetew hem jî di têgihiştina rastiya gelê Tirk de risteke girîng lîstiye. Di vê wateyê de di mijara qonaxa sosyalîzmê ya nû de xwedî hêvîbûn an jî xwedî asobûn û hinde rêkên derketina dana nîşandin nîne. Di vir de vê astê bi awayek lezgîn kirina nava Tirkiyê de, di aliyekê din de vê astê derbazî nava Rojhilata navîn kirin ji bo hêzên heyî yên şer, mêtînger, zextger û dagitker netalûkeyek e. Ev meseleyeke rojaneye û divê bi teqez were derbazkirin, ango meseleya êşa seriye.

Di vê şerê dawiyê yê başûr de rastiya ku girîngbû û derkete holê jî ev bû. Di operasyona 92’an de jî ev derketibû holê, operasyon ji tevahî cîhanê re da nîşan ango PKK ji tevahî cîhanê re da nasandin. Lewre her deqê rapor dayînê ve gotina DYE’ê ya “rêxistina herî zêde terorîst e” nevale ye. Ev ji pêwîstiya şikandina bandora wî, wî şaş dana nîşandin û bi şeklê cuda pênasekirinê tê. Ev negumanek e.

Em jibîrnekin ku belavbûna PKK li Kurdistana Başûr, bi gelek welatên Rojhilata Navîn ve –tu dixwazî bila ev têkiliyên bi watebin, tu dixwazî bila bi pevçûnîbe- pêşketineke cîdî ye û ger tedbîr neyên girtin di warê kirdeyî û polîtîk de amedeye ku encaman bigre. Ne tenê weke bîrdozî, rêxistinî, kirdeyî, polîtîkî, weke aso jî dikare gelek qadan bixîne. Dikare di qadekê de polîtîka ya xwe sazbike. Ev jixwe dikare bi qasî şoreşa Ekîmê û weke şoreşên di destpêka dîrokê de heyî pêşketineke bitalûkeye. Qiyamet di vê de diqewime. Di Tirkiyê de alîkariya zêde jiber vê sedemê ye. Jixwe ger şoreşên bi îdîa, ger kedeke ku li gorî îdîaya wan e bidin nîşan, dikare serkeftinê bi esan dest bixe. Em vê dijîn.

Qet bêguman ev rewşa PKK’ê destpêkirinekê îfade dike. PKK weke polîtîk gihiştina serkeftinê dûr e, dîsa ew tehlîl û çareseriyên hundirê xwe ji mirovahiyê re dana pêkanîn û  cewherkirinê dûr e. Em devjê berdin ji mirovahiyê re hîn ji gelê xwe re nikariye bide nîşan. Heta devj ji gelê xwe re dana nîşandinê berde, ji nava xwe re yê ku îdîa dikin ku mîlîtanên PKK’ê re ew çareserî tehlîl dana nîşandin mijara me ya nîqaşan e. Me hêzeke çareserkirinê ya bilind derxiste holê. Bi taybetî jî divê em mirovê nû çawa bigrin destê xwe, tê fêmkirin ku ev jî şekilkirina mirovekê cûda ye. Lê vê ji rêxistinê re hekîm kirin, ji gel re hekim kirin û weke pergalekê ji mirovahiyê re ragihandin bisînor e.

Herçend partî di vê mijarê de hîn nû ji be, bi îdîayek mezin ve îdîaya xwe ya pêşketinê didomîne. Di heman demê de ev dezavantajên wî û aliyên wî yê lewaz derdixîne holê. Jiber di qonaxa destpêkirinê de tevahî tevger rûberûyê talûkeyan e. Jixwe sedema nûnerên KT qiyamet diqewimînin jî ev e. Dibe je “ger em îro pêşiya wî nebin astenk” û dibêjin “de eli ser serê me tevahiyan bibe talûkeyek, heta terorîzma PKK’ê terorîzmeke gerdûni ye. ji bo em pirsgirêka gerdûnî çareser bikin tevahî hêzên gerdûnê yê şer neçarin ji min re alîkarî bidin û min mîsyoneke navnetew a dîrokî girtiye ser milê xwe”.  Ev rêberên şerê taybet dibêjin “em dixwazin bibin xwediyê serkeftineka yekemin”. Ecêp! Dixwazin netenê pirsgirêka gel a Tirkiye, dixwazin meselaya terorîzma cîhanê jî di şexsê PKK’ê de çareser bikin. Dê ji cîhanê re bibin mînak, dê bibin pêşeng.

Bangawazî li ser bangawazî dikin û dibêjin “em gûncavê tevahî berjewendiyên cîhanê şerekê dimeşînin, divê pergal bê şert û qeyd ji me re bibe alîkar”. Ew bixwe vê dibêjin. Her wisa bê ku di ferqêdebin rastiyê tînin ziman. Belê, weke ev teror terora xwe aşkere dike, derfetên aso, hêvî û berxwedaniya ji bo gel pir pêwiste jî derxistiye holê. Û di wateyê de ger israr bê kirin, ger vê bixin nava gelan bi taybetî jî nava gelên rojhilata navîn –tişta ku tê kirin biçekê ev e- dê encama vê derbaskirin û israrê bibe qonaxa şoreşgerî.

Bi taybetî jî dikare di wateya bûna partiyek sosyalîst, ji nîqaşên demê re aşkerebûn anîn, ji nîqaşên xwe yên sosyalîst re aşkerebûn anîn, ji nîqaşên xwe yên sosyalîst re bersiv dayînê de bibe mînakek baş. PKK her ku diçe vê taybetmendiyê pêşdixîne. Ji derveyî vê, dikare weke textîkek herî polîtîka bigihije serkeftinê. Ger em firehbûna nakokiyên rojhilata navîn didanin berçav ev de di çareseriyê de bibe pêşketineke herî bi îdîa. Nexwe, pêşengtî hem ji sosyalîzmê re kirin hem jî ji bo demokrasiyên polîtîk ên gel yê Rojhilata navîn re kirin û ji pêşketinên wekî vê re pêşengtîkirin dikare nirxa wî ya gerdunî derbixîne holê. Ma ev pêwîst e? Heya dawiyê pêwîst e. Bi taybetî jî ji bo nîqaşên sosyalîst ên roja me pêwîst e.

Asoyeke wisa ya îdîa ya sosyalîst ji bo bindestan û yên tên perçiqandin hêviyeke e. Bi taybetî jî ji bo li hemberê talûkeya kapîtalîzmê werin parastin îdîaya sosyalîst a wisa bi hêvî gelek pêwîst e. Ji bo hem xîzan hem jî dewlemend jî werin parastin pêwîst e. Weke pêşketineke polîtîk a ji bo gelê rojhilata navîn jî gelek pêwîst e. Li dijî nûkerên emperyalîst pêwîstiya damezirandina demokrasiye heye. Jixwe ji wî re jî asteke girîng ve tevlî dibe. Nexwe, weke kirdeyî û polîtîk jî PKK gelek pêwîst e. Ji bo mirovahiyê hem bûna asoyê de hem jî bûna hêviyê de pêşve diçe, hem jî ji bo damezirandinên demokrasiya ku gelên herêmê pir pêwîst dibînin –ji tevahî gelên cîhanê zêdetir pêwîstiya vî gelî bi demokrasiyê heye-, ji bo ji nûkeran xelas bibin, ji bo carek din weke layiqê şeristaniyê dîrokê biçin ser dîka dîrokê PKK pêwîst e.

Jiber van her du armancan li ser PKK sekinîn hem erka welatpariziyê ya piroz e, hem jı erka enternasyonal e. PKK tevî tevahî kêmasîyên navxweyî-derve û tevî tevahî ferzkirinan, avêtina gavên xwe yên kirdeyî û bi îdîa yên di vê mijarê de paşde gav ne avêtiye û kesekê jî nikariye wî di vê mijarê de paşve bixe. Em hewl didin ku serkeftina vê pêkbînin. Ji bo serkeftinê, em bi awayek xurt li ser textîkên leşkerî û polîtîk disekinin. Ji vê re pêwîstî heye. Lê divê em jibîr nekin ku, PKK di bingeh de tevgereke vekirina asoya gal an û bihêzkirina hêviyên gelan e. Ger partiyên reel sosyalîzmê ketibin rewşeke nebaş û bê serkeftin mabin sedem bê asobûn û bê hêvîbûn bû ango bê îdîayên sosyalîst mayîn, xwe nenûkirin bû. Di vê wateyê de ger aso nebe, îdîa bê gutkirin, dema moral jî xelas dibe ew pergal pergaleke cîhanê jı be mehkumê hilweşînê ye. Jixwe ya bûyî jî ev bû. Lewre herçend ji hinek kesan re bê wate bê jî lê PKK asobûna xwe û hêvîbûna xwe hertim zîndî dihêle û bi awayek berfereh de vê didomîne. Heya dawiyê vê wisa birin divê taybetmendiya herî bingehîn a PKK’ê be.

Ger em hinde mînakan bidin; ger Iran tevî tevahî rexneyan hîn jî bi rengekê bitendûrûst dimeşe, di wir de hêzek manevî heye. Belê, hinde kes dibêjin “molan”, hinde kes jî dibêjin “Eyetûlah”. Ev çiye? Ev hêzeke aso, moral û îdîayê ye. Ev pir pêwîste û heke tê xwestin rejîmek bidin jiyîn neçarin vê hêza moral û maneviyatê bikin pêşeng. Ji bîrdoziya sosyalîst re jî rista klavûz, rista pêşengtî hat dayîn. Jiber ev hat birîn pergal hilweşya. Lewre îro bihêz girtina utopyaya sosyalîst, moral û îdîaya sosyalîst ji bo serkeftinê esas e. Di nava vê îdîayê de komek mirov ango hejmareke qasî pêwîst dike dê di karê çawanî û çendahî de pêşentiyê bikin,  dê ji bo morale bijîn, dê ji bo hêvî û îdîayê bijîn û dê pêwîstiya vê, di rûh û raman de pêşbixînin, dê hem bijîn hem jî bidin jiyîn. Ji vê re kêmekê rêbertiya bîrdozî tê gotin. Dikare ji vê re rêbertiya moral, heta rêbertiya rûhî jî bê gotin.

Jixwe bêguman tekiliya vê bi zanistê re heye, bi xeyal re têkiliya vê heye û bi maneviyatê re tekiliya vê heye. Bi madiyatê re jî têkiliya vê heye. Tevahiyan parseng/teraz dike. Û çi tiştê ku civakê bi zind bibe ango çi pêwîst be dibe nûnerê wê. Ger sosyalîzm dixwaze xwe nû bike biteqez divê vê saziyê pêşbixîne û bide rûnişkandin. Şex û dervîşên serdeman çibin ji bo sosyalîzmê jî şex, dervîş û pîr ên wisa pêwîst dike. Ji bo bibe mînak em vê dibêjin. Lê jixwe ev têra nake. Ya din jî polîtîkaya wê ya kirdeyî-polîtîk pêwîst e. Neçare polîtîkayê an jî textîkê pêşbixîne.

PKK di vê alî de jî di nava pêşketinê de ye. Xwe tenê bi zîndî girtina moral-bîrdoziya bilind a endamên xwe ve an jî tenê wî esas girtinê ve namîne –me ev bi têkoşîneke mezin ve meşand-. Di heman deme de em baş dizanin ku ka em çiqas diçin ser textîkên rojane, bi şêwazeke tucaran nebe nasîbê çi partiyên din em li ser textîkan disekinin. Tu dixwazî bila textîkên rêxistinanbe, yê xwepêşandinan be, tu dixwazî bila textîkên şer be, xebata me ya herî zêdetir em liser difikirin a din jî ev e. Em ji vê xebatê re dibêjin xebata polîtîk a rojene jî. Textîkên leşkerî jî di tehlîla herî dawiyê de textîkên polîtîk in, bi awayek dijwar meşandina polîtîka ye. Şerê taybet nahêle polîtîkayek din pêşbikeve, tunda bê rehm pêktîne. Jiber vê sedemê divê textîkên me yên polîtîk de aliyên tundî, aliyên leşkeriya gerîla pêşbikeve. Em hewl didin vê bikin. Di van mijaran de beyî ku pîvan werin derbazkirin, bi qasî bi şerê taybetî ve girêdayî ye di textîkên polîtîkayê de tund pêşxistin ji bo serkeftinê jênerevîn e.

Di vê mijarê de kêmasiyên girîng ên tên jiyîn hene. Jixwe jiber gelek partiyan, rêxistinan di Tirkiyê de ev nekirin hatin xelaskirin ango bê rist hatin hiştin. Tenê jordahiya bîrdozî-moral têra nake. Jiber PKK’ê xebatê rojane yê kirdehiya rêxistinê, çalekiya rast, xebatê çalekiya leşkerî pêşxist îro xwedî îdîaye û nayê xelaskirin. Jiber di van textîkên rast de israr kir rastiya wî ya gihiştina serkeftinê derkete holê.

 Sedema PKK hem di asta netew de hem jî di asta nevnetew de ewqes deng vedaye; jiber ji pirsgirêkê pêvajoya hilweşina rêl sosyalîzmê ya di çapê gerdûnî re bersivên rast çêkir û di vê mijarê de heman nexweşiyê wî nînbû. Domandina pêşketina xwe ya afirîner, di warê kirde-polîtîk de xwe bê textîk nehiştin, berxwedaniya ve di tevahî sehayan de di zîndanan de, di çiyan de di, di welat de û di derveyî welat de dana nîşandin hişt ew bibe tirsa herî mezin a emperyalîzmê, heta hişt bibe tevgereke ku nikare bike binçavdêriya xwe de.  

Di vê wateyê de bêguman neçare weke partiyek, tevgerek karkeran girîngiya xwe biparîze. Ev jî tenê dikare biserkeftinê ve gengaz be. Jiber divê li dijî xwe netenê hêza şerê taybet bibîne, divê netenê bibe tevgereke ku faşîstên Tirk êrîş dikin ser, divê di pişta wî de êrîşa tevahî hêzên paşverû yê navnetew bibîne. Lewre divê xwe hertim di aso de, di hêvî, armanc û moral de bihêz bike, jixwe jiber di kirdeyê de berfehereh tê şerkirin divê di textîkan de pir baş lêhûrbûn (yoğunlaşma) bijî. Divê yê heyî, pêşketinên xwe biserkeftî kirî weke encamekê ne, weke destpêkirinekê bibîne û xurtir bike. Di vê wateyê de çareseriya mîlîtan wateyeke mezin hildigire. 

Di van dêmên dawîyê de tehlîl û çareseriyên me ji bo rêxistinê pêşxistine di rastiyê de ji bo serkeftina PKK’ê jênerevîn e. Vê pir aşkere danî holê ku; ev kesayetê ku ji nîzamê bandor bûye û bermahiyên hemdema dijî bi serê xwe endamê şerê taybet e. Û dîsa me ev da nîşan ku; çareserkirina vê, derbazkirina talûkeya ku ji vê çavkaniya xwe digire taybetmendiya ku PKK’ê dike PKK ye. Têkoşîneke wisa di nava xwe de dana meşandin, şexsê nexweş tespît kirin û nexweşîya wî derbazkirin di rastiyê de cewherê serkeftina wî îfade dike. Ev pir eşkere derkete holê; herçend bêje “ez amedeme xwe fedayî têkoşînê bikim” jî, herçend xwe feda kiribe jî, şexsiyetekê xwe berfereh çareser nekirye, mîlîtanekê ku xwe berfereh tehlîl nekirye, heta her tîpê rêber di demekî herî kin de xwe ji belabûnê xelas nake, xwe weke belayekê, weke endamekî girtî ferzkirinê xelas nake. Jixwe hilweşandina partiyên ku ji reel sosyalîzmê re pêşengtî kirinê jî di vir de destpê dike.

Jiber di nava buro û navendên van partiyan de girtîbûni burokratbûn pêşket, roj bi roj weke pêlekê belavî nava dewletê û civakê bû. Û bûyere tehlîlbûnê û çênekirina pêşketinê pêşket. Ev talûke hezar qat zêdetir heye. Tîpê ku di nava PKK’ê de ji tîpê di nava reel sosyalîzmê zêdetir xwedî nexweşiya ye. Tîpekê paşverû, dizker, û di destê sêyemîn de ji kapîtalîzmê bandor bûye û tîpê ku kemalîzmê bandor kirye ye. Di heman deme de tîpekê di nava malbat, kabîle û ezeziya kole de mezinbûye ye an jî di nava van de hatiye berovajîkirin e. Em ji kiryara xwe de dizanin ku ev tîp dikare deh şoreşan di erdive bike yek. Tehlîlkirin ev di asteke bilind de da nîşan.

Di nava partiya me de tevahî kes vê baş dizanin ku; ger ev tîp nehatiba derbazkirin me dê ne PKK anîba sala 1995’ê, pir zehmet bû ku em bînin sala 1985’ê. Heta me nedikarî em PKK’ê bînin sala 1975’ê jî. Ev jixwe di heman deme de pêşketina wesfa partiya sosyalîst jî îfade dike. divê meşandina têkoşîna çînatî ne bi awayek çors, di dorhêla çînatî an jî di nava dorhêla gel a objektîf-fîzîkî de, wê di nava mejiyê rêxistina ku di navde ye, di nava mejiyê wî de bê meşandin. Divê di rehên wî yê biçûk de, di pişika (akciğer) wî de,  di dilê wî de bê meşandin. Ger di têkoşîna çînatî de dixwazin bigihijin serkeftinê, divê li dijî burokratbûnê, girtîbûnê –ger dixwazin xwe bixwe li dijî xwe derbikevin-  divê ev têkoşîna nefsî, têkoşîna navxweyî hertim bê meşandin. Herçend hinde pispor di qonaxa sosyalîzmê de gotibin “têkoşîna çînatiyê nasekne” û neçar mane hîn zêdetir pêşbixînin jî, ev encax bi gelemperî û bi çend gotinên kin ve hatiye nirxandin.

Lenîn jî behsa vê dike û dibêje; “sosyalîzm ji bûrjiwayê biçûk, di berhema meta ya biçûk de difûre. Ev jî dê hertim nîzama sosyalîst tehdît bike”. Lê gotin ev qes e. Ne wî bixwe dîtiye –ne jî temenê wî têra kirye- ka ev dê çawa di nava partiye de bê meşandin, nejî pişt re ev pêşxistiye. Ferasata Stalîn a têkoşîna çînatiyê ya pir çors heye. Hinde serokan gotiye, lê wan jî yan bi teşeyeke nepixandî nirxandine, an xwe li tê de veşartine, lê yên xwe li tê de neveşartine jî bi teşeyeke çors ve hatine tasfiyekirin. Encam; neserkeftina mezin a vê nêzîkatiyê. Mao jî nirxandinên dişibine vê kirye. Lê herçend îro çîn hîn xwe dimeşîne jî, di gelek aliyan de vê pêşxistinê re dûr in.

Li Çînê de pêşketina dişibe tecrûbea sovyetan berferehe. Lê ger têkoşîna çînatiyê pêşbixînin ev dibe. Bêyî ku bikeve nava nexweşiya partiyên sovyetê bi taybetî jî di mijara demokrasî û enternasyonalîzma yek nûmare de ka çiqes erkên xwe aniye cîh dikare were nîqaşkirin. Lê heger hîn dijîn sedema vê ji bê rêgeza têkoşînê ve biçekê girêdana wan e. Jixwe me ne di demê damezirandina dewletekê de, di demekî herî zû de ferq kir. Û ev ferqkirin jî ne tenê di nava partiye de bi hinde ji rêderketinên çep an rast re dijbertî kirin, herçend me ev nedabe aliyekê jî lê me ji nêzîkatiyên çors ên çep-rast re, ji nûnerên wan re têkoşîna pêwîst dikir dabe jî, pişt re –bi taybetî dema em li bervî roja me ya îro dihatin- derkete holê ku ev têra nekir ye.

Bi ji rêderketinên çep û rast re têkoşîn têra nake. Sedemên hîn kûrtir ên jirêderketinên çep-rast têr dikin, xwedî dikin heye. Û me nêrî ku, di rojane de jî yê ku di rewşa rêbertiyê de ye ger têkoşînê di nava xwe de pêşnexîne, ger di nava dorhêla mîlîtanên ku herî zêde ji xwe razî de ne de têkoşîna moral, perwerde û têrbûna kiryarî neyê meşandin, dê ew partî ji bûna partiya pêşeng derbikeve. Dema em tevahî gavên demê yê textîkî yên PKK’ê temaşe dikin, xetimandina çend kesan bi xwe re neserkeftin û windahiyên mezin tîne. Tevî bê têkoşîna mezin ger ev wisa be, tê vê wateyê ku talûke mezin e.  Ma wê demê çareserî çiye? Çareserî;di nava partiye de di asta moral, kiryarî û polîtîk de hêza çareseriyê di nava partiyê de dana pêkanîn, têkoşînê bê ku gîro bikin bi awayek xurt dana meşandine .

Jiber PKK di van salên dawiyê de ev têkoşîn da paşve nehate kişandin. Jixwe sedema DYE ji didespêkê de dibêje “rêxistineke terorîste” jiber vê ye. Tevî tevahî modelên rêxistinên din hatine derbazkirin, bi vê rêbazê ve nederbazkirina PKK’ê aliyê wî yê xweser derdixîne holê. Dîsa tevî tevahî hewlên KT’yê çinemaye yek koma çepê Kurd derbaz nekirye nemaye. Berovajiyê ve tevî tevahî şerê taybet bêbandornekirina PKK dîsa ji pisporbûna wî ya di çareseriyan çavkaniya xwe digire. Disa di vê wateyê de  jiber  di tecrûbea partiyên sosyalîst de, heta di têkoşîna çînatiya sosyalîzm de, di partiyên sosyalîst de, di mejiyê wê de di asteke bilin de dana têkoşîna çînatiyê di kare bê gotin ku di dîroka partiyên sosyalîst de di wateya pêşveçûnê de şansa pêşketinê û tevlîbûnê çêdibe.

Ger di roja me ya îro de partiyek dixwaze wesfa xwe ya sosyalîst biparîze, ger dixwaze netenê di serkeftinên kiryarî-polîtîk de, bi mezinbûna xwe ya moral ve jî biparîze, wê deme neçare biçekê jî ji bo PKK’ ê be. Mirov dikare gerdûnbûna PKK wisa pênase bike. Dibe wekî ku em dixwazin formîle nekin lê tevahî tiştên tên xûyakirin tevahî ev wesfên PKK ji bo rêxistinên dixwazin biserkeftî bin, bi gelemperî ji bo rêxistinê bi taybetî jî ji bo rêxistinên sosyalîst ev jênerevîne. Ji pirsgirêken mirovahiyê yên giran re, bitaybetî pirsgirêkên ku pir kedê dixwazin, erkên polîtîk ên hewce dibînin bên lekolînkirin û ji erkên moral re xeynî vê bersiv dayîn negengaz e. Ji bo wê tevahî partiyên siyasî yên Tirkiyê xitimîn, hatin derbazkirin, tên hilweşandin. Bi çep-rastê xwe ve di tevahî cîhanê de, di Fransayê de, di Elmanyê de, di Îngîlterê de ji bo tevahî partiyan tê gotin ku kevn bûne, hatine derbaskirin heta eleqe nabînin.

Rast e; tevahî partiyên kevnar ên çep-rast tên derbazkirin, heta tê gotin ku “bê eleqeya gel pir pêşdikeve”. Lê ji lêgerîna partiya nû re bersiv nayê dayîn. Dana alîkariya kêm alîkariya gel weke aşûtê mezin dike. Di Tirkiyê de ji bo bûrjûvayê Tirk ên di rewşa jiyînê de bin re tevgereke nû ya demokrasiyê heye. Hewl dide bibe popîlîst û dibe popolîst jî. Çima? Jiber tevahî partiyên çep-rast di cihekê de girtî dimînin ji ber vê wisa dibe. Di cîhanê de jî ev wisa ye. Ew rastiya ku dixwazin weke bayê pêşketina nû –vajî jî be, jirêderketî jî be- bidin nîşandin ev e. Heta dikare were gotin ku modela kevîn a dewletê neçare êdî bê derbazkirin. Îro dewletgerî pir pêşdikeve û ev jî di wateyê kê de dibe rejîmên ku xwe di partiyên çep-rast de, di reel sosyalîzmê de, bi kapîtalîzma xwe ya liberal a dewletê ve, binesaziyên xwe dispêrin dewlata kevin ve xwe li ser mirovahiyê ferzdike û ev ferzkirin ji bo mirovahiyê jî bûna gomlekekê dang îfade dike.

Ev tevahî dewlet êdî ji bo civakan gomlekeke dang e û neçare were qetandin. Jixwe çareserî nayê dîtin, ji bo nabîne jî her ku diçe bêhndangî zêde dibe. Nexwe; nakokiya herî bingehîn a di roja me de, bi rastî jî derbazkirina wan dewletên ku weke gomlekekî bi amûran ve hatiye çêkirin derbazî serê mirovahiyê dikine. Spartinên wî yê partiyên çep-rast derbazkirine. Mirovahî bi rastî jî pêwîstî ji vê re dibîne. Gelek diyardeyên heyî hatina qonaxeke wisa dide nîşan.

Nexwe, sedsala 21. di wateyekê de derbazkirina dewletên di vê tîpê de ne. Em tenê behsa derbazkirina çînatiya dîktator nakin.  Ev bila bi sosyalîzma reel ve be, bi kapîtalîzma lîberal ve be navê wî çi dibe bila ew be modelên heyî ji bo civakê êdî astengiyên mezin diafirîne. Tam jî di vê xalê de ji teoriya sosyalîzmê ya tefandin û xelaskirina dewlet re dikare vekirîbûneke nû bê dayîn. Di vê wateyê de sosyalîzm dikare bibe xwediyê gotinên herî bi îdîa. Gel êdî nikarin dewletên heyî rakin. Bûne koma burokrat, çi pêşketinan re firsend nasnekin. Tenê bi komkirina rantê û belavkirina ji yên karnekin re mijûl in. Ev rewşeke ku nayê rakin derdixîne holê û felaketa pêşdixîne. Wê dêmê dikarin teoriya dewletê ji nûve bi teşeyek birîqîde bidin pêş û rast bikin.

Damezirandina sosyalîzmê ne dewlet e, heta divê bê fêmkirin ku erka wê ya derbazkirina dewletê heye. Qonaxa yekemîn a sosyalîzmê ev nedît anjî ger dîtibe jî pêwîstiyên wê ne anî cîh. Ev qonaxa nû neçare rewşa derbazkirina dewletê hem bibîne, hem bide nîşan hem jî biguherîne. Qasî sosyalîzm ev pêk anî dikarî pêkbîne bibe hêza bi îdîa bîrdozî û bibe hêza moral û polîtîka yê. Jixwe dê vê bike nava jiyanê, dê bixe nava nufusa civakê, xwe xwedîkirina bitendûrist û perwerdeyê de. Dîsa dê bandoreke baş liser devdor çêbike. Li ser van pirsgirêkan lêhûrbûna sosyalîzmê jênerevîn e. Lê tê dîtin ku weke şoreşeke polîtîk jî neçare kêm zêde dewletê derbaz bike, heya vê pêkneyîne çi reform bi tena serê xwe têra nakin.

Gelek partiyên din vedizên, partiyên kesk ên reformîst. Heya ev partî vê pergala dewletê derbaz nekin dê nikarin xwe bigihînin xweza û devdora bi tendûrist a ku hedef kirine û nikarin pêşiya vê tehrîbatê bigrin. Di vê wateyê de ev tecrûbeyên reformîst ên di roja me de nikarin pir zêde biserkeftîbin. Mezinbûna teoriya sosyalîst ji bo çareserkirina van pirsgirêkên mezin pêwîst e û jênerevîn e.

Herçend tê gotin “di wateya teqez de reform pêwîst in, ji xeynî vê negengaze bi çi rêgezên din ve ev pergal bê derbazkirin” jî –eynî weke li ser bîrdoziya sosyalîst û reformîst a di dawiya sedsala 19. de derketine holê de partiyên ku hatine ferzkirin- ev dê tenê kaptalîzmê bi teşeyek talûke ve mezin bike, dê rê veke ku jiyana xwe bidomîne, dîsa weke ku di tecrûbeya reel sosyalîzmê de tê dîtin xwe nêzîkirina kaptalîzmê ve dê bi ketina lihevkirin ve kapîtalîzmê bi teşeya pirsgirêka talûke mezin bike. Jiber vê sedemê divê reforîzm bê dîtin, divê reforîzm bi şoreşêve were girêdan, bi wîre ne bi şêwaza çep ne jî bi ya rast ve bi hev re ketina nava liberabûn an jî ketina nakokîyan, ji vê zêdetir bi nêzîkatiyek baş ve wê pêşwazî kirin û wê ji bo xîzmeta şoreşê dana karanîn girîng e.

Tê dîtin ku, ev roja 1’ê Gulanê ku roja lihevkirin û têkoşîna karkeran e ji tevahî deman zêdetir mirov li ser asoyek, hêvî û bernameyek sosyalîst û pêşxistina textîka polîtîk û kiryarî dide hizirandin. Partiya me PKK di vê mijarê de rewşeke xwedî şans dijî an jî bi keda xwe ya bizanist ve vê rojê bi teşeyeke xwedî wate pêşwazî dike. Heta dikare bê gotin ku, dibe partiya ku herî zêde biserkeftî pêşwazî dike. Dikare xwe spartina vê ve bi aso û bi hêvî nêzî pêvajoya li pêşiya me bibe û di kiryari de şerê ku li dijî mirovahiyê, şerê li dijî şerê taybetî ve hîn zêdetir şerê şoreşger ê herî pîroz û rûmeta mirovahiyê ye pêşbixîne. Pêvajoya ku hatiye jiyîn hem di hêvîyê de, îdîayê de, di rûhte de pêşketineke mezin, hem jî şoreşa ku di divê di polîtîka û kiryarî de serbikeve bû.

Dema rêgezên wî yê textîk û ji esasê wê re bê temaşekirin, di binyeta PKK’ê de pêşketin nedana nîşandina mîlîtanan nayê hizirandin. Heta gelekî wekî gelê Kurd PKK şopand. Ev pêşketina ku hatiye çêkirin pêşketinên mezin bi xwe re anî dê vê şûndetir jî di destpêkê gelê Tirk û tevahî gelên herêmê dê vê pêşketinê bijîn. Jixwe em ketine nava vê pêvajoyê jî. Bi taybetî jî derbazkirina rewşa lehneta ku li ser merc û jiyana karkerên Tirkiyê pirsgirêke. Çinemaye tevahî pirsgirêk li ser gele karker ê Tirkiyê liberabûn û nerazîbûnê ferzdike. Ango pêwîstiya rabûna ser lingan ferz dike. Û PKK jî dibe hêza ku herî zêde ji wî re dibe alîkarî, derdixîne holê û jê re dibe alîkar. Ev jî tê wateya firsendeke bidîrokî.

       Wekî em hertim dibêjin, liser vê bingehê serxistina erkan dibe pêşketina mezin a rojhilata navîn û destpêkirinek nû ya pêşketina şoreşgerî. Di dîroka gelên rojhilata navîn de, di demên şeristaniyên xwedî şeref de yekbûnên wan hene. Yekemîn car ketina şeristaniyê li ser vê axê çêdibe. Damezirandina şeristaniyên mezin û împaratortiyên koletiyê û aliyên wan ên herî biafirîner jî liser vê axê derdikeve. Dîsa teşeya serdemên herî mezin ê şeristaniyên feodal li ser vê axê derketiye holê. Yekbûna gelemperî ya –ev bi biçîmek cûda de reel sosyalîzm şibandina xwe de- kapîtalîzm ê, îro bi teşeya ku em jê re dibêjin şeristaniya Rojava derdikeve pêşiya me. Ev jî ne li gorî cewherê gelê rojhilata navîn ji mînaka xirap a civaka mirovahiyê bi teşeyeke bêparseng, bi kevneşopiya wî ya dîrokê ve dikeve nava nakokiya, mirovê heta dawiyê bûye cûce re rê vedike. Gelên rojhilata navîn nikarin bibin mehkûmê vê. Her ku diçe dikevin ferqa rastiya dîroka xwe, rastiya şeristaniya xwe ya mezin. Ger xwedî derketina rast de serbikevin dê bijîn.

Ev kapîtalîzma ku di van çend sedsalên dawiyê de tê aşîkirin aloziyên mezin pêşxistiye. Dikare bê gotin ku, di vir de rê ji teşeyên civakên ku mirov û civak nikarin bijîn re vekirye. Ji dergûşa zayîna mirov re rista gora mirov hilbijartiye. Qet bêguman dema vê dibînin dê bi reaksiyoneke hîn mezintir ve rabin ser lingan. Gotina partiya me ev e, tişta ku dikin jî ev e. Neku ji dergûşa zayîna mirov re rista gora mirov dayîn, berovajiyê ve kapîtalîzma emperyalîst a ku bûna rejîmek qumar derbaznake û dizeke re bersiv çêkirin, mîna şeristaniyê destpêkirye derbazkirina civakên biçînî û bi teşeya derbazkirina kapîtalîzma dizek erka dergûştiyê dayîn girîng e.

Me di yekemîn derketina partiya xwe de jî ev nirxandin kir. Di dema şefaqê de vê axê çawa rist lîstiye, ji şeristaniyê re vebûna vî gelî, di wateya civakek bê çînatî jî, ji hilbijartinên wî yên şeristaniyê re di vebûnê de û di yek kirinê de jî çi tişt nabe astenk. Ger astengî çêbibe jî ev pêşiya vê erka dîrokî ya mezin nikare bibe astenk û kes jî ji vê astengiyê re serê xwe nadeyne. Em wisa biasoyeke mezin dihizirin. Ya herî girîng jî weke rojane astengên jiyanê heye. Bi rojane li dijî van astengan derketin jî ji mirovahiyê re bi qasî nan-avê û hewa pêwîst e, binirxe. Jixwe tişta ku PKK bi rojane dide jiyandin, pêwîstiya ji taybetmendiyên mirovahiyê re ye. Nexwe ji bo demeke dirêj asoyeke ewqes mezin dîtin hem jî weke rojane li dijî astengiyên jiyanê yên êdî nayên rakirin sekin, mirovekê ji bombeya atom zêdetir binirx û bihêz dike.

PKK biçekê ev pêkanî. Tîpê rêber ê di PKK’ê de kêm-zêde dibe navê pêkanîna vê. Ger bê israr kirin, ger her tîpê mîlîtan bûna xwedî şexsiyeteke bi vê teşeyê bijî û vê hertimî bike, bi rastî jî ji bo pêkanîna îtopya û hêviyên herî demdirêj çi astengî nîne. Jixwe serkeftina kiryarî ya ji bo gelek kesan weke mûcîzeyekê tê vê dide nîşan. Em li ser vê bingehê girêdaniya xwe ya bi îdîalên xwe yên sosyalîst ve dîsa bi qasî bi dîroka gelan ve girêdan, bi berjewendiyên wan ê rojane ve jî girêdaniya xwe didin diyarkirin. Em bi têkoşîna partiya xwe ya bi serkeftî û bi îdîaker ve silav dikin û vê rojê ji tevahî mirovahî û gelê xwe re pîroz dikin.  

Bijî 1’ê Gulan ê

Rêbertiya Partiyê

1’ê Gulan 1994