"KES NİKARE ROJA ME TARÎ BİKE"

    ŞEHÎD PKK'YÎNE

 Rêber APO PKK wek partiya şehîdan pênase kiriye. Ev di gelek axaftin û nirxandinên Rêberê me de heye. Nirxandinên ku li ser şehîdan kirî de gotibû ku ev bi rengê PKK'ê jiyan dikin. PKK wek rastiya şehîdên ku jiyan dikin pênase kiribû. Di pir milan de rastiya ku PKK partiya şehîda ye dikare were nirxandin. Di warê pêvejoya pêşketina hereketê û bûyerên giring yên ku şekil didinê de  ev nirxandin dikare were kirin, di warê avakirina bîrdozî û felsefîk de, cardin pêşketina kiryarî (pratik) û di xala mezinbûnê de jî pênaseyên wekî vêna dikare were pêşxistin. Rastiya ku PKK partiya şehîda ye, ger ji derketina PKK'ê heya roja me îro di pir milan de were nirxandin wê derbikeve holê, dê ev rastiya wê were dîtin û bi hêsanî pênaseyek bi vî rengî di kare were kirin.

Rêber APO damezirandina PKK'ê û li ser vê bingehê mezinkirina têkoşînê wek vegotina herî baş ya girêdana bi bîranîna Heqî Karer ve mînak daye nîşandan.

          Ka Binêre Perperîk Jî Di Bezin Agir: Heval Manî         

          Ka niha bêje bila dil çi bi nivîse, çawan bi nivîse?. Ji hêrsa pênûs di ricife, dest di ricifin, dilên ciwan ji baharê re înad,  xweşikbûnên xwe li pişt hev rêz kirin çûyînên we. Bîranînên wan derbazê  paşeroja me  dikin, giraniya wan li ser milên me dihêlin û erkên wana, cardin di kefa destê me de ala ji agir, heger ku li pişt yên çûyî de em  her tim di bêjin xwezîka me wana ne dîtiba, nas ne kiriba jî dîsa  em bextewerin û şanazin ji meşa wan ya bi hêvî û hevaltiya wan ya ji dil. Em di zanin ku ew neferên berxwedanê ên nebez in (yılmayan)  pêşeroja me ne û stêrkên sor yên şevên me yên tarî ne. Çi qasî êş bidin jî ji nışkave terk kirin a wan ji gel me, wê carekdin derkevin werin û ji eniya xwe dilopên xuhdanê paqij bi kin, bi rûyê xwe yê ken wê bêjin silav hevalno! Ev tiştên ku tên gotin henekên gêrîlatîbûn, bi nêrin em hatin û di bêhna çaya ku bidem xwerûbûna di nîqaşan xwe de, hizirîna negengaz tiştekî xweserê gerîla ye.

 EŞREFÊ ÇAVKANIYA JIYANA MIN

Di jiyana mirovan de hindek kêlî hene ku bi gotinan û bi peyvan bilêvkirina wan gelekî zehmet e. Ji ber ku bi rastî jî, ew kêliyên têne jiyîn di derûniya mirov de bandoreke bêrave diafrîne. Weke ku alfebeya ji tîpan avabûye têra ravekirina wan kêliyan nake. Peyv û hevokên ku werin avakirin, di nîvî de dimînin. Gotinên ku werin gotin ji aliyê watê de lewaz dimînin. Ji bo min jî li ser mirovên şehîd nîvîs û peyv bi kar anîn gelekî giran tê. Bi min re nêrîneke metîrsîdar a weke “gelo ma ez binivisînim an jî vebêjim, bikaribim mafê wan mirovên pîroz bidim? Ger ez nedim dê li ser min çi bandorê çêbike?” ava dike. Ji ber vê yekê jî heta niha min li ser şehîdan nenivisiye û negotiye.

         KENÊ ESMER MİLİTANÊ EGÎT 

Liser hevalên me ên şehîd raman û hestên xwe di anîna ziman de min hertimî zehmetî kişandiye. Jiber ku em wana bi çend gotina nikarin derbîrînin jî, em hertimî ji nîvîsandinê revîn. Jiber ku em tijî pirtûkan hevok bi rêz bikin jî, lê em tim di hizirin ku kêm maye. Helbet cengawerên dil çiya dana nasîn û anî ser ziman zehmet e. Belku di gerîla de herî erkekî zehmet jî, li pişt her şahadete kî şehîd, rêhevaltiya ku te pariyekî nan pêre parvekiriye di tama azadiyê de  nivîsandina wê ye. lêbelê li me zehmet were jî, dilê me pence jî bike, pênûs girtina destê xwe weke erkekî û deyne kî em dizanin. Ji bona ku em wana derbirînin û bînin ser ziman pêwîste dilsoziye kî me ê xurt hebê. Ev ax ji pir ciwanên leheng û qehreman re şahîdî kiriye.

DENGÊ MEYÊ Dİ NÎVÎ DE MAYE

                                                                Ji dengê me Mizgîn re…

            Weyla limin dayee… bû gotinên dawî ên  newaya dengê meyê hatiye jibîr kirin, hatiye windakirin e…weke gotinên dawî ên dîroka Kurdan a çandî û civakî ku li pişt de maye…di rastiyêde ne weke gotina dawiyê ye. nûhirîna di nîvîde maye di qirikê de bûye girêk e. Denge ketina nav destpêkekî ku pir tişt werin gotin e. Weke tê gotin tiştê hatiye serê me. Bangawaziya raperîna meylekî kur ê azadiyê. Cewherê bêdeng besê xwe bixwe dike tînin liser serê jiyanekî. Jiber ku tijî û têr kenê di devê Kurd’an de eynen wekê di zimanê wan de tirs, ne diyarı, bi tevlîbûna biyanîbûyînê re zêmara (ağıt)  ku destpêkiriye. Çibibe jî di serî de dayîk pêkêfxweşdibin yanjî digrîn. Ewna afirînerên kedê ên mirovahiyê ên bêgerewin.